ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٥١ - سفارشهاى پيغمبر

شود) ولى باد آنها را چون شاخه‌هاى خرما بزمين ريخت، خلجان نزد هود ٧ آمده گفت: ما مى‌بينيم موقعى كه باد مى‌آيد خلقى با باد مى‌آيند كه نظير شتر هستند و با آنها گرزهائى موجود است، آنان هستند كه اين معامله را با ما ميكنند؟!

هود ٧ فرمود: آنها ملائكه مى‌باشند، خلجان گفت: آيا تو خداى خود را مى‌بينى تا ما بتو ايمان آوريم و خدا ما را بر آن‌ها مسلط كند؟.

هود ٧ فرمود: اهل طاعت و عبادت مغلوب اهل معصيت نخواهند شد ولى من از خدا سؤال ميكنم كه عذاب را از شما بر دارد، خلجان گفت: پس تكليف ما نسبت بآن مردانى كه هلاك شدند چه خواهد بود؟! فرمود: خدا بهتر از آن‌ها را بشما مرحمت مينمايد، گفت: نه بعد از آنها خيرى براى ما در زندگى نخواهد بود، پس خداى قهّار آنها را بوسيله باد صرصر هلاك كرد.

وقتى كه بعد از آن‌ها روزگار هود ٧ بسر آمد خدا آن حضرت را مأمور كرد كه امر و نور و حكمت خدا را بفرزند خود فالغ به امانت بسپارد، پس هود ٧ فرزند خود را خواست و او را وصىّ خود نموده از دنيا رحلت كرد، و چنانكه روايت شده در كنار دريا زير كوه در صومعه‌اى مدفون شد.

روايت شده كه آن حضرت بعد از آنكه خدا قوم او را هلاك كرد با شيعيان خود بسوى مكّه رفت و در آنجا اقامت كرد تا اينكه از دنيا رفت.