ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٥٠٦ - قسمتى از سخنان آن حضرت كه بعضى از شيعيان آن را«درفشانى» ناميده

٤٨- از احمد بن ابراهيم روايت شده كه گفت: من در سنه (٢٦٢) در مدينه نزد خديجه خواهر امام على النقى ٧ رفتم، از پشت پرده با آن بى‌بى گفتگو كردم و راجع به دينش پرسش نمودم او نام امامهاى خود را براى من ذكر كرد تا اينكه (بنام امام زمان رسيد و) گفت: خلف زكى فرزند حسن بن على برادرم، گفتم: (تو خود امام زمان را) ديدى يا شنيدى؟ گفت: از پسر برادرم امام عسكرى كه (اين موضوع را) براى مادرش نوشت شنيدم.

گفتم: امام زمان ٧ كجا است! گفت: پنهان است، گفتم:

پس شيعه بايد بسوى چه كسى پناهنده شود! گفت: بسوى مادر امام حسن عسكرى، گفتم: اقتداء كنند بكسى كه زنى را وصيى خود قرار داده! گفت: اقتداء كنند به امام حسين ٧ كه ظاهرا خواهر خود زينب را وصى خود قرار داد و آن دستورهائى كه از على بن الحسين عليهما السّلام صادر ميشد (على الظاهر) بزينب عمه آن حضرت نسبت داده ميشد تا بدين وسيله تقيه كنند و على بن الحسين را پنهان و باقى بدارند. بعد از آن خديجه گفت: شما گروهى هستيد با خبر و مردان مورد وثوق هستيد، آيا براى شما روايت نشده كه نهمين از فرزندان امام حسين ٧ ميراث امام حسين را تقسيم ميكند و او زنده و باقى خواهد بود؟!.

٤٩- نشو و نماى امام زمان ٧ هم نظير نشو و نماى پدران بزرگوارش عليهم السّلام بود. امام زمان در روز جمعه يازدهم ماه ربيع الاول سنه (٢٦٠) هجرى براى امر خدا قيام كرد. سن آن حضرت در موقع قيام چهار سال و چند ماه بود، قيام آن حضرت- غير از نظر ياران خود