ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٤٧٢ - سخنان كوتاه امام پنجم(ع) در اين زمينهها پند، حكمت، زهد و

حجت (خود) را معلوم و معرفى ميكند، كليه زبانها را به او عطا و تعليم مينمايد، شناسائى حسب و نسبها را به او ميدهد، اجلها و حوادث (روزگار) را براى او معلوم ميكند، اگر نه چنين بود بين حجّت (خدا) و ساير مردم فرقى نبود.

٣٣- نيز روايت كرده كه گفت: براى امام عسكرى ٧ نامه نوشتم كه آيا امام هم محتلم ميشود؟ همين‌كه نامه را فرستادم با خود گفتم: محتلم شدن كار شيطانى است در صورتى كه خدا اولياى خود را از عمل شيطانى حفظ ميفرمايد. امام در جوابم نوشت: حال امامها در خواب نظير حال بيدارى آنان خواهد بود، خواب حال آنان را تغيير نميدهد، در صورتى كه خدا اولياى خود را از نزديك شدن شيطان بآنان- همانطور كه تو با نفس خود گفتگو كردى- حفظ خواهد كرد.

٣٤- از ابو يحى نعمانى روايت شده كه گفت: نامه‌اى از امام حسن عسكرى ٧ وارد شد، ما نزد ابو طاهر حضور داشتيم، در آن نامه نگاه كرديم، ابو يحياى نعمانى گفت: در اين نامه غلط ديده مى‌شود و از لحاظ عبارت نحوى صحيح نيست، امام عسكرى در آن موقع در سرّمن‌رأى بود، ما مشغول گفتگو بوديم كه ناگاه نامه امام حسن عسكرى آمد، در آن نامه نوشته بود: چگونه است حال آن گروهى كه ميخواهند بما سخن بياموزند، در صورتى كه آن كلمه‌اى را كه ما بگوئيم هفتاد معنا دارد كه كليه آن معانى از آن كلمه استفاده خواهند شد.

٣٥- از اسماعيل بن محمّد عباسى روايت شده كه گفت: من سر راه امام حسن عسكرى ٧ نشستم، آن حضرت از نزد من عبور كرد بلند شدم و از دست فقر بآن حضرت شكايت كردم، قسم خوردم كه پولى‌