ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٤٣٣ - گفتار آن حضرت در زهد

سرودهاى داود ٧ كه آنها را ضرب المثل ميزنند تلاوت ميكند.

راوى گويد: جنيدى گفت: اين كودك پدرش در عراق از دنيا رفته و خودش در مدينه در حال كودكى در بين اين كنيزهاى سياه نشو و نما ميكند، اين علم را از كجا آموخته؟ راوى گويد: پس از چند شب و روز ديگر كه جنيدى را ملاقات كردم ديدم حق را شناخته و به امامت امام على النقى ٧ قائل شده است.

[كلمات و معجزاتى از حضرت هادى ٧‌]

هفت سال كه از امامت آن حضرت گذشت معتصم عباسى در سنه (٢٢٧) هجرى وفات يافت، در آن موقع امام على النقى چهارده‌ساله بود. (مردم بعد از معتصم) با واثق بن معتصم بيعت كردند. مدت (١٢) سال از امامت امام على النقى ٧ كه گذشت واثق در سنه (٢٣٢) وفات يافت و مردم با متوكل بيعت كردند.

٩- از حسن بن مصعب مدائنى روايت شده كه مسئله سجده بر شيشه را (بوسيله نامه‌اى كه نوشته بودم) از امام على النقى پرسش نمودم: چون نامه را فرستادم با خودم گفتم: شيشه هم از چيزهائى است كه زمين آن را ميروياند و گفتند: آنچه را كه زمين ميروياند ميشود بر آن سجده كرد.

از طرف آن حضرت جواب آمد: بر شيشه سجده نكن، اگر گمان ميكنى كه آن هم از اشيائى است كه زمين آن را ميروياند (درست است) ولى استحاله شده. زيرا شيشه از ريگ و نمك است، نمك هم از زمين شوره‌زار است (بزمين شوره‌زار هم نميشود سجده كرد).

١٠- از على بن محمّد نوفلى روايت شده كه گفت: محمّد بن فرج بمن گفت: امام على النقى ٧ بمن نوشت: مواظب خود باش،