ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٤٤ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

با شناختن امام، امام از تاريكيهائى كه بر او وارد شود آگاه است، غيبهاى آسمانى را ميداند، از فتنه‌ها خبردار است.

خداى تعالى امامها عليهم السّلام را از فرزندان امام حسين هر امامى را بعد از امامى براى خلق خود انتخاب كرد و آنان را براى مقام امامت برگزيد و براى بندگان خود پسنديده قرار داد، آنان را مهتر و بزرگوار گردانيد، آنان را حجتى عالم و هدايت‌كننده و پيشواى الهى قرار داد، امامها مردم را براه حق هدايت ميكنند و بسوى خدا بر- مى‌گردانند، امامها حجت و برهانهاى خدا و دعوت كنندگان خلقند بسوى خدا، امامها كليدهاى سخن و دعا هستند، ستونهاى اسلامند، بندگان خدا بوسيله هدايت كردن امامها ديندار ميشوند، شهرها بنور امامها نورانى ميشود، خدا امامها را (وسيله) حيات و زندگى مردم و چراغهاى تاريكيها قرار داده، تقديرات حتمى خدا اينطور جارى شده است.

امام آن كسى است كه نجيب و پسنديده باشد، قيام‌كننده و- برآورنده آرزو باشد، خدا او را براى قيام كردن و بر آوردن آرزو انتخاب كرده باشد، خدا امام را در عالم ذرّ و در بين مردم قبل از خلق كردن كسى در طرف راست عرش براى خود برگزيد، امام در علم غيب نزد خدا است، امام بنظر خدا مراعات شده است، خدا امام را حفظ مينمايد، دامهاى شيطان و لشكر او را از امام دور ميكند، امام را از تهمتها تبرئه مينمايد، امام از آفات و بليات محفوظ است، از كليه كارهاى زشت بر كنار است، از خصائص امام حلم و نيكوكارى است، نسب امام عفت و علم است، امام از نطق كردن ساكت است مگر آنچه رضاى خدا در آن باشد، امام را خدا بروح خود تأييد كرده است،