ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٤٢ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

ولادت امام صادق ٧، نشو و نما، جريان عمود نور و غيره بطريق پدران بزرگوار آن حضرت است. موقعى كه حضرت على بن الحسين عليهما السّلام از دنيا رفت دوازده سال از عمر امام جعفر صادق ٧ گذشته بود، امام صادق در سنه (١١٥) هجرى در سنّ (٣٢) سالگى براى امر خدا قيام كرد.

حضرت امام محمّد باقر ٧ تا زنده بود بوجود مقدس حضرت صادق (راجع به امر امامت) اشاره ميكرد. بعد از آن بطور صريح امر امامت را براى آن حضرت بيان ميفرمود، چنانكه زراره و ابو- الجارود روايت كرده‌اند كه امام محمّد باقر در آن موقعى كه صحيح و سالم بود حضرت صادق ٧ را خواست و بآن بزرگوار فرمود:

من ميخواهم ترا به امرى مأمور نمايم، امام جعفر صادق عرض كرد:

مرا به هر امرى كه ميخواهى مأمور فرما؛ فرمود: نامه و دواتى براى من حاضر كن! موقعى كه نامه و دوات را حاضر كرد وصيّت نامه ظاهرى براى امام جعفر صادق ٧ نوشت و فرمود تا گروهى از قريش را دعوت كنند؛ چون عده‌اى از قريش را دعوت كردند، امام محمّد باقر ٧ آنان را براى آن وصيّتى كه كرده بود شاهد گرفت.

٢- از جابر روايت شده كه گفت: امام باقر ٧ فرمود: اى جابر، من نام اين فرزندم را احمد نهادم، ولى چون براى (امر امامت) او ترسيدم او را جعفر ناميدم. نظير اين روايت را سدير صيرفى نيز روايت كرده است.

٣- از جابر جعفى و عنبسة بن مصعب روايت شده كه از حضرت امام محمّد باقر ٧ راجع به امر قائم پرسش نمودند؟ آن بزرگوار