ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٣٦ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

گفت: من روزى در حضور امام محمّد باقر ٧ بودم، آن حضرت بمن توجهى كرد و فرمود: اى جابر تو را الاغى نيست كه سوار شوى؟ گفتم:

نه، فرمود: من مردى را در مدينه ميشناسم كه داراى الاغى است، چون بر آن الاغ سوار شود در يك شب مشرق و مغرب را طىّ ميكند.

١٢- از امام محمّد باقر ٧ روايت شده كه فرمود: مائيم كه قريب و نزديك بخدائيم، مائيم كه برگزيدگان خدائيم، مائيم كه امانت‌دار ميراثهاى پيمبرانيم، ما امينهاى خدائيم، ما حجتهاى خدائيم، ما حبل (ريسمان) خدائيم، ما رحمت خدائيم براى خلق خدا.

خدا (دنيا را) بما افتتاح و بما هم ختم خواهد كرد، كسى كه دست بدامن ما شود بما خواهد رسيد و كسى كه از (كشتى) ما تخلف كند غرق خواهد شد، مائيم آن رهبرانى كه بزرگوار و مشهوريم، پس آن حضرت بعد از سخنى طولانى فرمود: كسى كه ما و حق ما را بشناسد و امر ما را عملى كند از ما خواهد بود و بسوى ما خواهد آمد.

١٣- از فضيل بن يسار روايت شده كه گفت: از امام محمّد باقر ٧ شنيدم ميفرمود: امامى كه از ما خانواده باشد كلام را در شكم مادر خواهد شنيد، موقعى كه در زمين آيد عمودى از نور براى او بپاميشود كه بوسيله آن اعمال و كردار بندگان خدا را ميبيند.

١٤- از ابو حمزه ثمالى روايت شده كه گفت: از امام محمّد باقر شنيد. ميفرمود: بخدا قسم كسى كه چيزى را بداند نسبت بآن جاهل نخواهد بود، خداى رؤف كريم و عزيز و عادل‌تر از آنست كه طاعت خود را بر بنده‌اى (يعنى امام) واجب كند و او را براى خلق خود حجت قرار دهد و علم به آسمان و زمين را از او پوشيده دارد، آنگاه‌