ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٢١ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

عبد الملك حجّاج بن يوسف را (براى حكومت) گردنگير مردم عراق كرد، آنگاه براى حجّاج نوشت:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» خون فرزندان عبد المطّلب را حفظ كن و از ريختن خون آنان حذر و اجتناب كن! زيرا من ديدم كه آل ابو سفيان چون سگ خون اولاد عبد المطلب را ليسيدند و در دنيا چندان مكثى نكردند تا اينكه ريشه‌كن شدند. پس عبد الملك آن نامه را پنهان از نظر مردم دور و نزديك و خاص و عام براى حجاج فرستاد و او را دستور داد كه آن نامه را مخفى نمايد.

٣- حضرت صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله فرمود: امام زين العابدين ٧ در همان روز از همان ماه (كه عبد الملك آن نامه را مخفيانه نوشته بود) براى عبد الملك نوشت:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» از طرف على بن الحسين بسوى عبد الملك بن مروان، اما بعد: تو در فلان ساعت از فلان روز در فلان ماه فلان نامه را براى حجاج بن يوسف نوشته‌اى، خداى رؤف هم اين عمل ترا ميداند، تو را در امر سلطنت مهلت داد، يك مقدارى بزمان سلطنت تو افزود. آنگاه حضرت زين العابدين ٧ آن نامه را براى عبد الملك فرستاد، چون عبد الملك آن نامه را خواند خوش‌حال شد و مقدارى طلا و پول بقاصد آن حضرت جائزه داد. عبد الملك مدت (٣٠) سال و خورده‌اى سلطنت كرد و از دنيا رفت.

(بعد از عبد الملك) در سنه (٦٨) هجرى با پسرش وليد بيعت شد، در آن موقع مدت (٢٦) سال از امامت على بن الحسين عليهما السّلام گذشته بود.