ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣١١ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

ميكشتم جبران آن ناخنى را كه از آن حضرت گرفته ميشد نميكردم.

٤- روايت شده كه خداى توانا آن (٤٠٠٠) ملكى را كه در روز بدر براى رسول خود صلى اللّه عليه و آله فرو فرستاده بود براى امام حسين نيز فرو فرستاد، و آن حضرت را مخيّر كرد بين اينكه بر دشمنان خود ظفر يابد و بين اينكه خدا را ملاقات نمايد، ولى آن حضرت (ملاقات خدا را انتخاب كرد و) ملائكه را دستور داد كه نزد قبرش باشند، آن ملائكه ژوليده مو و غبار آلوده‌اند و منتظر قيام آن قائمى هستند كه از فرزندان امام حسين عليهم السّلام است.

٥- روايت شده كه امام حسين ٧ در روز عاشورا (١٨٠٠) نفر جنگجو را بدست خود بجهنّم فرستاد و آنان را براى مبارزه دعوت ميكرد، ابتداء يك نفر (يك نفر براى جنگ با آن حضرت) مى‌آمدند، بعد از آن ده نفر (ده نفر)، براى سوّمين بار صد نفر (صد نفر) بجنگ يكتن واحد مى‌آمدند، براى آخرين بار كليه آن لشكر با آن كثرتى كه داشتند بدور آن حضرت اجتماع كردند و آن بزرگوار را از جلو، عقب، يمين و يسار احاطه كردند.

٦- روايت شده كه هيچ سنگى را بلند نميكردند مگر اينكه از زير آن خون تازه يافت ميشد. خداى رؤف مكان بهشتى ياران امام حسين را بآنان طورى نشان داد كه منزلهاى خود را ديدند لذا بجهت طلب و شوق و حرصى كه براى (رسيدن) بمنزلهاى خود داشتند جهاد ميكردند. موقعى كه يزيد پيروز شد (و حسين را با يارانش شهيد كرد) امر امامت پوشيده شد و حضرت على بن الحسين عليهما السّلام با