ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٠٧ - وصيت آن حضرت هنگام وفات به امام مجتبى

كرد، وقتى كه از تفصيل آن هزار مرد پرسيده شد؟ فرمود: (٣١٣) نفر ياران طالوت بودند، (٣١٣) نفر كه در بدر با پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله بودند و (٣١٣) نفر هم ياران امام زمان‌اند، الباقى (٦١) مرد كه در روز عاشورا با امام حسين ٧ شهيد شدند.

٧- روايت شده كه امام حسين ٧ در سخنرانى روز عاشورا چنانكه از كلام آن حضرت ضبط شده فرمود: اين زنازاده‌اى كه پسر زنازاده است خود را در بين دو امر ثابت نگاه داشته: ١- شمشير كشيدن، ٢- ذلّت و خوارى (يعنى انتظار دارد كه ما با آنان جنگ كنيم يا تسليم و دليل آنها شويم) ولى چقدر بعيد است كه ما ذلّت و خوارى‌

______________________________
* خود را در حجاز يا جاى ديگر بگذارد يزيد و يزيدپرستها آنان را تعقيب خواهند كرد و از شكنجه دادن بآنان كوتاهى نخواهند نمود، اعمال و رفتارى كه يزيد و مأمورين او پس از شهيد شدن حسين و يارانش با اهل و عيال حسين انجام دادند دليل بر آنست كه اگر اهل حرم آن حضرت در حجاز يا جاى ديگر مى‌بودند نيز از دست شر و فتنه يزيد و تابعين او آرام نبودند.

اما جواب از سؤال سوم: اولا اينكه ياران حسين بن على قبل از شهيد شدن جا و مكان خود را در بهشت ديدند و خود آنان بجهت اينكه زودترى به بهشت وارد شوند براى چشيدن شربت شهادت عجله داشتند، چنانكه در كتاب علل الشرايع اين موضوع را از صادق آل محمد صلى اللّه عليه و آله روايت كرده. ثانيا هر چه مصيبت بزرگتر باشد اجر و مزد آن نيز بزرگتر خواهد بود، چنانكه در كتاب مستطاب اصول كافى از حضرت امام محمد باقر ٧ روايت كرده كه فرمود: اشد الناس بلاء الانبياء ثم الاوصياء، يعنى بلاى پيغمبران از ساير مردم شديدتر است، بعد از پيغمبران بلاى وصى‌هاى آنان*