ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٦٨ - توصيههاى آن جناب به كميل در جملههائى كوتاه

ميگويم: ابو بكر و عمر سبقت گرفتند و سوّمى آنان نظير كلاغ بفكر شكم خود بود، اى واى بر او اگر پروبال او را ميبريدند و سر او را قطع ميكردند براى او بهتر بود، او از بهشت رو گردان شد و آتش را در پيش خواهد داشت.

پس از سخنى طولانى در اين خطبه فرمود: خداى توانا اين امّت را بوسيله شمشير و تازيانه ادب كرد پس شما در خانه‌هاى خود پنهان شويد و خويشتن را اصلاح نمائيد زيرا كه راه توبه براى شما باز است و كسى كه در مقابل حق اظهار عقيده و پرروئى كند هلاك خواهد شد.

بدانيد آنچه را كه عثمان از خراج مسلمين و مال خدا بخشش كرده بايد به بيت المال مسلمين برگردد زيرا كه حق قديمى است و هيچ چيز آن را باطل نخواهد كرد، اگر من عطا و بخشش عثمان را كه در شهرها بخش كرده بدست آورم آن را برمى‌گردانم زيرا كه دائره حق وسيع است و كسى كه حق براى او سخت و تنگ باشد جور و ستم براى او تنگتر خواهد بود، من حرف خود را كه بايد بزنم ميزنم و براى خود و شما طلب مغفرت مينمايم.

بعد از آن طلحه و زبير از على ٧ اجازه خواستند كه بطرف مكّه حركت كنند، طلحه و زبير اوّل كسى بودند كه با على بن أبي طالب ٧ بيعت كرده بودند و دست آن حضرت را كشيده آن را مسح نمودند. على ٧ بآنان اجازه داد، آنان را از شكستن عهد و پيمان بر حذر داشت، بيعت خود را با آنان تجديد كرد، آنان را از قول رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله- كه در حضور خودشان به على ٧ فرمود: يا على‌