ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٣٩ - موعظه آن جناب و توصيف احوال تقصيركاران

خفاء و علنا برسول خدا صلى اللّه عليه و آله فوق العاده اظهار محبت ميكرد، در موقع طعام و غذا بآن حضرت مهربانى مينمود و آن بزرگوار را با قريش برابر ميدانست.

مردمان شريف براى رسول خدا صلى اللّه عليه و آله فروتنى ميكنند، پادشاهان بزرگ براى آن حضرت ذليل ميشوند، جميع أهل ملل و اديان متديّن بدين آن بزرگوار خواهند شد، رگهاى بدن ستمكاران بجهت هيبت و عظمت آن حضرت ميلرزد، بر هر كسى كه با رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله مخالفت و دشمنى كند غالب ميشود تا اينكه آنان را ببندد و فرزندان آنها را در بازار بفروشد و اولادشان را نوكر و خدمتگذار نمايد، دليران آنان را جزء لشكر (خود) قرار دهد. دلهاى مردم آن بزرگوار را دوست دارد، ملائكه او را بنصرت خود يارى ميكنند، خوشا بحال كسى از خويشان آن حضرت كه باو ايمان بياورد و خوشا بحال امت او.

[در احوالات حضرت ابو طالب ٧‌]

همين‌كه حضرت عبد المطّلب مريض شد بآن مرضى كه از دنيا رفت حضرت محمّد بن عبد اللّه را نزد أبو طالب نهاد و راجع به پيغمبر صلى اللّه عليه و آله به أبو طالب توصيه و سفارش كرد و به أبو طالب فرمود: اى پسر من اين محمّد صلى اللّه عليه و آله فضلى است از طرف خدا بر تو، عطاء و هديه‌اى است از طرف من بسوى تو، محمّد صلى اللّه عليه و آله برادر پدر و مادرى تو است ولى ساير برادران تو اينطور نيستند (يعنى برادر پدر و مادرى تو نيستند) آنگاه أبو طالب را از علم مخفى و برهانهاى رسول خدا صلى اللّه عليه و آله با اطلاع كرد آن بشارتهائى كه از پيمبران درباره حضرت محمّد بعبد المطّلب داده شده بود به أبو طالب گوشزد كرد، آنچه را كه علماء و صومعه‌نشينان يهود و دانشمندان عرب و فالگيرهاى عجم راجع برسول اللّه صلى اللّه عليه و آله‌