ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٣٨ - اندرزهاى آن بزرگوار در تشويق(به خير) و تهديد(از عذاب) و نصيحت

بر مؤمنين فرض و بر منافقين غيظ و غضب خواهد بود، كسى كه على بن أبي طالب را دوست داشته باشد براى رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله دوست داشته است كسى كه از دوست داشتن آن حضرت خوددارى كند حقّا كه خدا را معصيت كرده و از راه نجات منصرف شده است.

زيرا كه أمير المؤمنين ٧ اول مردى بود كه برسول معظم اسلام ايمان آورد، با آن حضرت نماز بجاى آورد، آنچه را كه رسول اللّه از طرف خدا آورد تصديق نمود، بسوى اعمالى كه موجب رضاى خدا و رسول بودند سرعت كرد، در مقابل هر سختى و عسرتى و فراخى بر مشكلات و ضررها صبر كرد، نصيحت او از اصحاب خود بيشتر بود، از لحاظ يارى كردن بنفس خود (ديگران را) صاحب يد طولائى بود (اين صفت را) از اصحاب خود بيشتر داشت (در مقابل انجام اين عمل) از ياران خود سخت‌تر بود.

امير المؤمنين ٧ كسى است كه خدا در دليلهاى خود بر مؤمنين منت نهاد و آن بزرگوار را به فضيلتهاى خود مخصوص گردانيد، بزرگوارى و بخشش را باو عطا كرد، او را بوسيله قرب منزلت شريف گردانيد، على ٧ قبل از بعثت رسول اللّه در كنار پيغمبر پرورش يافت و پيغمبر او را از غذاى خود غذا ميداد، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله در كنار أبو طالب پرورش مى‌يافت، أبو طالب بآن برگزيده خدا غذا ميداد و او را نگاهدارى ميكرد.

حضرت عبد المطّلب بن هاشم عليهما السّلام متكفّل مخارج بيوه‌زنان و يتيمان بود، فرياد رس ستمديده و آزاد كننده مظلوم بود، متحمل شخص بيچاره و مهمان را ميزبان بود و از ظلم و ستم مانع ميشد، عبد المطّلب‌