ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢١٨ - فرمان امير المؤمنين على(ع) به مالك اشتر هنگامى كه او را به حكومت مصر و توابع آن گماشت

بود ناگاه پيغمبر عزيز اسلام- درحالى‌كه از آسمان بر درب خانه ام هانى خواهر أمير المؤمنين نازل شده بود- با حضرت ابو طالب ملاقات كرد، حضرت ابو طالب برسول اللّه صلى اللّه عليه و آله فرمود: با من بيا داخل مسجد شو، در پيش من بنشين، آن بزرگوار با بنى هاشم داخل مسجد گرديد، حضرت ابو طالب نزد شمال خانه كعبه شمشير خود را كشيد و فرمود: اى بنى هاشم اسلحه خود را از خود دور كنيد! آنگاه حضرت ابو طالب متوجه قبيله قريش شد و فرمود: بخدا قسم كه اگر من حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله را در ميان شما نميديدم چشمى كه در بين شما بهم بخورد باقى نمى‌ماند، قريش گفتند: اى أبو طالب تو بزرگ ما هستى از آن روز ببعد قبيله قريش از حضرت ابو طالب واهمه ميكردند كه درباره هلاك پيغمبر مكرم اسلام اقدامى نمايند.

آنگاه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله با مردم مشغول نماز شد و آنان را از جريان معراج مطلع كرد (ولى شنوندگان باور نكردند لذا پرسيدند اگر تو بمعراج رفتى پس) بيت المقدس را براى ما وصف و معرفى كن پس جبرئيل ٧ آن حضرت را بلند كرد و در مقابل بيت المقدس قرار داد تا آن بزرگوار بيت المقدس را ديد و اوصاف آن را براى حاضرين بيان نمود، حتّى از قافله أبو سفيان و آن شتر قرمزى كه در جلو قافله بود خبر داد ولى قبيله قريش آن حضرت را تكذيب كرده گفتند: اين عمل تو سحر واضح و آشكارى است.

بعد از آن پيغمبر اكرم صلى اللّه عليه و آله در شهر مكه اقامت كرد، مردم را مخفيانه و آشكار (بدين اسلام) دعوت ميفرمود، مؤمنين دعوت پيغمبر را اجابت كردند ولى آنهائى كه مستحق عذاب بودند آن‌