ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٣

هميشه دو دولت در كار بوده: ١- دولت خداى عزّ و جلّ كه دولت انبياء و اوصياء عليهم السّلام باشد ٢- دولت ابليس، موقعى كه دولت براى انبياء و اوصياء باشد خدا علنا پرستش ميشود، و موقعى كه دولت براى ابليس لعنه اللّه باشد خدا بنحو پنهانى پرستش ميشود.

[مختصرى از احوال پيامبران‌]

(١) نخستين پيغمبر خدا و هبوط او از بهشت بزمين‌

مكث آدم ٧ در بهشت چنانكه روايت شده‌[١] مدّت هفت ساعت از ساعتهاى دنيا بوده است.

روايت شده كه آدم ٧ قبل از ظهر داخل بهشت شد و قبل از غروب آفتاب خارج شد. بهشتى كه آدم ٧ را از آن خارج كردند آفتاب و ماهتاب در آن طلوع ميكردند، اگر بهشت جاودان بود هرگز از آن خارج نميشد[٢].

موقعى كه از (طعم) شجره بهشت چشيد بهترين لباس و نفيس ترين جواهرات كه زينت آن حضرت بود از او گرفته شد، آنگاه (عورت خود را) با برگ درخت موز مستور نمود، خداى عزّ و جلّ ملائكه را به اخراج آن حضرت مأمور كرد، همين‌كه ملائكه دست آن حضرت را گرفتند كه او را خارج كنند گفت:

اللهم بحق محمد و على و الحسن و الحسين‌

خطاب رسيد: بايد در زمين نزول كنى تا توبه تو را قبول كنم‌

[١] خصال با اندكى اختلاف- مترجم.

[٢] علل الشرايع و تفسير على بن ابراهيم قمى- مترجم.