ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٢٧ - نامه امير المؤمنين(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

پس انگشتر را بمن بده تا در مقام تو بنشينم و تو بسوى خدا رفته مشغول توبه و استغفار باش. و اين اشاره درباره آصف از طرف حضرت سليمان ٧ بود، آصف به سليمان ٧ گفت: نظير خود شما در ميان رعيت و اهل خانه‌هاى تو گردش ميكنم تا تو مراجعت نمائى.

پس حضرت سليمان آن انگشتر را به آصف داد و چون آصف آن انگشتر را در انگشت خود جا داد ثابت ماند (و از انگشت آصف بيرون نيامد) پس آصف در ملك سليمان ٧ قائم مقام شد و نظير حضرت سليمان مشغول سرپرستى شد و خدا هم آصف را شبيه به سليمان كرد و غير از حرم حضرت سليمان كسى آن حضرت را مفقود نكرد. بعد از آن حضرت سليمان بسوى مقام خود مراجعت كرد، همين‌كه آصف آن حضرت را ديد بلند شد و از مكان آن بزرگوار دور شد تا اينكه حضرت سليمان در مقام خود جاى گزين گرديد و چون انگشتر را گرفت و به انگشت خود كرد از انگشتش بيرون نيامد. آصف جريان اعمالى كه در مدّت غيبت آن حضرت انجام داده بود بعرض رسانيد.

بعد از آن حضرت سليمان دعا كرد و با خداى خود مشغول مناجات شده گفت: پروردگارا من ميترسم كه بنى اسرائيل از اين عمل من مطلع شوند و منزلت من پيش آنان ناقص شود پس تو بمن سلطنتى مرحمت كن كه بعد از من سزاوار كسى نباشد زيرا كه تو بخشنده ميباشى.

پس خدا در سلطنت او عطاء بيشترى فرمود و باد را براى آن حضرت مسخر كرد و هر جا كه آن بزرگوار باد را امر ميكرد بطور آهستگى بجريان مى‌افتاد. آنگاه در همان حال خداى سبحان بحضرت سليمان وحى كرد كه اين عطا و بخشش ما بود پس تو هم عطا كن يا بدون حساب‌