ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١١

عبارت است) از: آب شيرين و گوارا، آب شور، آب تلخ و آب بد بو.

آب شور در دو چشم قرار داده شد، اگر نه اينطور بود (پيه) آنها آب ميشد.

آب تلخ در دو گوش برقرار شد، اگر آب گوشها تلخ نبود جانوران خزنده در آنها داخل ميشدند.

آب بد بو در بينى قرار داده شد تا انسان بوهاى خوب را دريابد.

و علت اينكه آب شيرين و خوشگوار در دهان انسان جارى شد آنست كه طعم غذا و آب را درك نمايد[١].

همين‌كه خداى رؤف، حضرت آدم ٧ را خلق كرد و روح را در بدن او دميد و امر كرد كه ملائكه او را سجده كنند- و اين سجده در واقع براى خدا بود و نسبت بحضرت آدم ٧ اطاعتى بود- ابليس بجهت طغيان و حسودى از سجده كردن امتناع كرد و گفت:

مرا از آتش و آدم ٧ را از خاك خلق كردى.

ابليس لعين در اين قياسى كه كرد خطا رفت زيرا آن گلى كه خدا حضرت آدم ٧ را از آن خلق كرد از آتش نورانى‌تر بود، چه آنكه آتش از درخت و درخت از گل بوجود مى‌آيد.

آنگاه ابليس گفت: خدايا مرا از سجده آدم ٧ معذور بدار تا تو را طورى عبادت كنم كه احدى نكرده باشد، خداى تعالى به او وحى كرد كه من چيزى از عبادات تو را قبول نميكنم مگر اينكه حضرت آدم را اطاعت كنى، ابليس لعين قبول نكرد لذا خداى قهّار

[١] مترجم گويد: ما روايت فوق را از استدلالهاى صادق آل محمد٦ بنحو مفصلى در كتاب فلسفه احكام اسلام نوشته‌ايم.