٨٣- تقاضاى انسان براى يك ديگر نوعى گرفتارى است، كه اگر برآورده شود آن ديگر را دعا كند، و اگر برآورده نشود اين را بد گويد. (يعنى: در هر صورت شخصى كه واسطه خير است دعا نشود) ٨٤- براستى كه خدا هر خير و صلاحى را در رفق و مدارا نهاده است.

٨٥- زنهار! بپرهيز از دوستى با فرومايگان، كه سرانجام خوبى ندارد.

٨٦- آدمى در اثر بيتابى در برابر ذلّتى كوچك به ذلّتى بزرگتر كشانده شود.

٨٧- سودمندترين چيزها براى آدمى توجّه به عيوب خود پيش از پرداختن به عيوب مردم است، و سخت‌ترين چيز پنهان نمودن فقر و تهيدستى است. و اندرز به كسى كه نمى‌پذيرد، و همسايگى با حريص ناچيزترين چيز مى‌باشد. و بهترين رفاه و آسايش نااميدى از مردم است. نه بى‌حوصله باش و نه تندخو، نفس خود را در برابر مخالفى كه از تو برتر و بالاتر است رام و مطيع ساز، چرا كه تو به برترى و فضيلت او اعتراف كردى كه مخالفتش نكنى. زيرا هر كس كه براى ديگران قائل به فضلى نباشد او خودبين و خودپسند است، و بدان؛ كسى كه براى خدا فروتنى و تواضع نكند فاقد عزّت و سربلندى است.

٨٨- انگشترى بدست كردن؛ بى‌شكّ از سنّت است.

٨٩- نزد من آن برادرم از همه محبوبتر است كه عيبهايم را بمن گوشزد كند.

٩٠- دوستى جز با رعايت شرايطش دوستى نيست، پس هر كس كه آن شرايط يا قسمتى از آن را داشت [او دوست است‌] و گر نه او را دوست مخوان: ١- نخستين شرطش آن است كه ظاهر و باطنش برايت يكسان باشد، ٢- زيبائى و زشتى تو را زيبائى و زشتى خود بيند، ٣- نه مقام و نه ثروت حالش را با تو تغيير ندهد، ٤- از فراهم كردن هيچ چيز برايت دريغ نكند، ٥- و آخرين شرط- كه جامع تمام خصلتها است-؛ بروزگار سختى و مشكلات تنهايت نگذارد.

٩١- رفق و مداراى با مردم يك سوم عقل است.

٩٢- خنده فرد مؤمن تبسّم (آهسته خنديدن) است.

٩٣- براى من تفاوتى نميكند كه به خائن امانت سپارم يا به ضايع‌كننده.

(يعنى نتيجه امانت سپردن به خائن و ضايع‌كننده يكى است) ٩٤- آن حضرت ٧ به مفضّل‌[١] فرمود: تو را به شش خصلت سفارش‌

[١] ظاهرا او مفضّل بن عمر جعفى است كه از اصحاب امام صادق و كاظم عليهما السّلام ميباشد.