تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٣٨ - سخنانى كوتاه از امام صادق

٢١- براستى خداوند بر مردمى نعمتها و بخششهاى بسيارى ارزانى داشت، ولى چون شكر او نكردند پس همه تبديل به بلا شد، و مردمى را مبتلا به مشكلات كرد و چون شكيبائى كردند همان مشكلات بر ايشان نعمت شد.

٢٢- مصلحت زندگى و معاشرت اجتماعى به پيمانه‌اى پر ماند كه دو سوم آن هوش و زيركى؛ و يك سومش ناديده گرفتن و تجاهل است.

٢٣- چه زشت است انتقامجوئى از بينوايان! ٢٤- از آن حضرت ٧ پرسيدند: جوانمردى و مردانگى چيست؟ فرمود: اين است كه خدا تو را نه در جايى كه نهى فرموده ببيند، و نه آنجا كه سفارش كرده گم كند.

٢٥- سپاس آن كس كه نعمتت داده بگذار، و بر كسى كه شكرت گفت نعمت بخش، كه نعمتها با شكرگزارى مستدام شود، و با كفران و ناسپاسى زوال پذيرد، و حقّ‌شناسى و سپاسگزارى؛ نعمت را افزون كند، و ايمنى و پناه از فقر باشد.

٢٦- از دست دادن حاجت و نياز، از تقاضاى به نااهل خوش‌تر است، و دشوارتر از گرفتارى؛ بدخوئى ناشى از آن گرفتارى است.

٢٧- مردى از آن حضرت درخواست كلامى كوتاه نمود كه حاوى خير دنيا و آخرت باشد، فرمود: دروغ مگو.

٢٨- پرسيدند: بلاغت چيست؟ فرمود: هر كس كه به چيزى معرفت يافت در آن كم سخن شود، و وجه تسميه «بليغ» نيز بدين خاطر است كه با كمترين تلاش به خواسته‌اش ميرسد.

٢٩- بدهكارى؛ اندوه شب است و خوارى روز.

٣٠- چون كار دنيايت را نيكو و مرتّب و روبراه ديدى به دين و آئين خود بدگمان شو.

٣١- با پدران خود خوشرفتارى كنيد تا مشمول خوشرفتارى فرزند خود گرديد، و نسبت به زنان مردم رعايت عفّت و پاكدامنى بنمائيد تا زنانتان عفيف و پاكدامن گردند.

٣٢- هر كس به خيانتكار امانت بسپارد از ضمانت و تعهّد خداوند محروم بماند.