كه مشتاق بهشت گشت به خوبيها شتاب نمايد و لذّتها را به باد فراموشى مى‌سپرد، و كسى كه از دوزخ بهراسد در بازگشت و توبه از گناهان بسوى خدا شتاب ميورزد. و از امور نامشروع رو گرداند و هر كس كه در دنيا رفتارش زاهدانه باشد گرفتاريها بر او آسان شود و آن را ناخوش ندارد، و همانا خداوند بندگانى دارد كه به سوى آخرت و پاداش آن دلبستگى و تعلّق خاطر دارند، و ايشان همچون افرادى مى‌باشند كه گوئى بهشتيان را در بهشت جاودان و برخوردار از نعمت مى‌بينند، و دوزخيان را در حال عذاب در آتش مينگرند. از اين رو شرّ و ناگوارى خود را از مردمان بدور داشته‌اند، چون دلهاشان به سبب خوف الهى از مردم فارغ است، و ديدهاشان از حرام پوشيده، و نيازشان به مردم سبك است. معاش اندك را از خدا پذيرفته‌اند كه همان قوت يا غذاى روزانه است، دوره‌اى كوتاه را صبر كردند تا مگر از حسرت دراز روز رستاخيز برهند.

٢٦- مردى به آن حضرت ٧ گفت: من براى خدا شما را بسيار دوست مى‌دارم، حضرت ٧ سر بزير انداخته سپس فرمود: بار إلها! بتو پناه مى‌برم كه براى تو محبوب شوم و تو از من بيزار باشى! سپس رو بدان مرد كرده و فرمود: منهم تو را براى همان خدائى دوست مى‌دارم كه تو بدان خاطر مرا دوست دارى.

٢٧- براستى كه خداوند از شخص بخيل، گداى سمج نفرت دارد.

٢٨- چه بسا فرد مغرور گول خورده‌اى كه صبح را سرگرم و خندان آغاز مى‌نمايد، مى‌خورد و مى‌آشامد، و از اين مطلب غافل است كه شايد خداوند بر او غضب نموده، كه همان او را به آتش مى‌كشاند.

٢٩- رفتار مؤمن اين گونه است كه در ايّام تنگدستى باندازه درآمد خرج مى‌كند، و در روزگار رفاه و آسايش بقدر گشايش. از طرف خود به مردم حقّ مى‌دهد، و پيش از آنان سلام مى‌كند.

٣٠- سه چيز موجب نجات مؤمن است: بازداشت زبان از مردم و عدم بدگوئى ايشان، پرداختن به كارهائى كه سود آخرت و دنيا در بردارد، و گريه طولانى بر گناهش.

٣١- نگاه مؤمن در روى برادر مؤمنش براى اظهار دوستى و محبّت او عبادت است.

٣٢- سه خوى و رفتار است كه اگر در فرد باايمان باشد در پناه و حمايت خدا قرار مى‌گيرد، و پروردگار در روز قيامت او را در سايه عرش خود جاى دهد، و از