فرد مؤمن كردارش را به پايدارى و حلم خود آميخته، مى‌نشيند تا آگاه شود و بداند، و گوش فرا ميدهد (يعنى سكوت مى‌كند) تا در امان بماند، نه اسرار را بر دوستان فاش سازد، و نه گواهى و شهادت افراد غريبه را كتمان مى‌نمايد، نه عمل درستى را آلوده به ريا سازد و نه از روى حيا و شرم آن را ترك گويد. اگر تعريف شود از گفتار ديگران در هراس افتد و از آنچه آنان خبر ندارند [از خداوند] طلب آمرزش كند، و جهل و ندانستن كسى كه او را نمى‌شناسد هيچ زيانى به او نمى‌رساند.

٢٠- آن حضرت ٧ پس از مشاهده فرد بيمارى كه لباس عافيت پوشيده بود بدو فرمود: پاك‌كننده از گناهان بر تو گوارا باد! بى‌ترديد خداوند تو را فراموش ننموده؛ پس تو ياد او باش، و از [گناه‌] تو گذشته پس او را سپاس و شكر گوى.

٢١- پنج چيز است كه اگر براى يافتن آنها سفر كنيد [و در اين راه‌] مركبهاى سوارى را لاغر و نزار سازيد همانندشان نخواهيد يافت: ١- هيچ بنده‌اى جز از گناهش در هراس نباشد، ٢- و جز به پروردگارش چشم اميد ندوزد، ٣- فرد جاهل چون از مطلبى سؤال شد كه نميدانست از آموختن شرم نكند، ٤- رابطه صبر باايمان همچون سر است براى بدن، ٤- و آن كس كه عارى از صبر است ايمان ندارد.

٢٢- خداوند مى‌فرمايد: آدميزاده! بدان چه بتو دادم راضى و خشنود باش تا سرآمد افراد زاهد باشى. آدميزاده! بدان چه بر تو واجب ساختم عمل كن تا از شمار عابدترين افراد باشى. آدميزاده! از آنچه بر تو ممنوع و حرام ساختم كناره گير تا سرآمد پارسايان باشى.

٢٣- چه بسيار افرادى كه چون به خوبى تعريف شدند عقل و هوش از كف دادند، و چه بسيار افرادى كه از پرده‌پوشى [خداوند] بخود مغرور شدند، و چه بسيار افرادى كه بوسيله احسان او غافلگير شدند.

٢٤- اى واى بر كسى كه يكى‌هايش برده‌هايش چيره و غالب شود- منظور آن حضرت ٧ اين است كه بدى يكى محسوب شود و خوبى ده‌تا. (يعنى: واى بر كسى كه بديهايش كه يكى است بر خوبيهايش كه هر كدام ده برابر مى‌گردد غالب شود) ٢٥- بتحقيق اين دنيا پشت به ما روانه شده، و آخرت روى به ما مى‌آيد. و هر يك از آن دو را فرزندانى است پس از فرزندان آخرت باشيد نه دنيا، و از جماعت بى‌رغبت و زاهد بدنيا باشيد و مشتاق به آخرت، كه بى‌شكّ جماعت بى‌رغبت بدنيا زمين خدا را فرش خود، و خاك را بستر، و كلوخش را بالش، و آب را بوى خوش خود ساختند، و گذران زندگى خود را از دنيا بريدند. بدانيد هر كس‌