در صورت لزوم جانت را سپر پيمان و تعهّد سازى چرا كه هيچ يك از فرائض و دستورات خداوند عزّ و جلّ همچون ارج نهادن به وفاى عهد نيست كه مردم- با تمام اختلافاتى كه در خواسته‌ها و عقائدشان مى‌باشد- در رعايت آن متّفق و هم آواز باشند. و حتى اهل شرك در آنچه كه بين آنان و مسلمين بود نيز پابند بودند، چرا كه طعم تلخ پيمان‌شكنى و خيانت را چشيده بودند. بنا بر اين هرگز پيمان‌شكنى مكن، و آن را به خيانت آلوده مساز، و دشمنت را مفريب، زيرا هيچ كس جز فرد جاهل بر خداوند دليرى نكند. همانا خداوند عهد و پناهش را با رحمت خود مايه آسايش بندگان و حريم امنى بر ايشان قرار داده تا در صورت بروز هر پيشامد به آن پناه برند و از جوارش بهره‌مند شوند. بنا بر اين عهد و حمايت خدا از هر فريب و خيانت و فسادى برى و دور است.

پس مبادا قرار گرفتن در تنگنا و سختى به سبب گردن نهادن به عهد الهى تو را وادار به شكستن آن سازد، زيرا صبر و پايدارى تو بر آن سختى كه اميد گشايش و سرانجام نيكويش را دارى بسيار بهتر و نيكوتر از خيانتى است كه از مجازات و كيفرش بترسى، و بعد هم خدا تو را مورد بازخواست قرار دهد، و نتوانى درخواست بخشودگيش را نه در دنيا و نه در آخرت فراهم سازى.

و بپرهيز از ريختن خون ناحقّ، زيرا هيچ چيزى نيست كه نقمت بارتر و سرانجامش بدتر، و در زوال نعمت و پايان دادن به زمامدارى سريعتر از ريختن خون ناحقّ باشد. و خداوند در ميان بندگان ابتدا در مورد خونهائى كه ريخته‌اند دادرسى خواهد كرد. مبادا زمامدارى و حكومت خود را با ريختن خون حرام حفاظت كنى كه اين كار پايه‌هاى حكومتت را پوسانده و نابود مى‌سازد، پس بپرهيز از فراهم ساختن موجبات خشم الهى، زيرا خداوند براى سرپرست (وارث و خونخواه) كسى كه به ستم كشته شده تسلّطى قرار داده و فرموده: وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً يعنى: «و كسى كه به ستم كشته شود همانا براى وليّ او (وارث و خونخواه) تسلّطى (بر قصاص يا گرفتن ديه) قرار داده‌ايم، پس نبايد در كشتن زياده‌روى كند زيرا كه او (ولىّ) يارى شده است- إسراء: ٣٣». و هيچ عذر و بهانه‌اى در قتل عمد ندارى؛ نه در پيشگاه خداوند و نه در نزد من، زيرا مجازات آن فقط قصاص است. و چنانچه در تنبيه مجرمى ناخواسته- با تازيانه يا دستت- زياده‌روى نمودى و او را كشتى- چرا كه گاهى يك مشت منجر به مرگ مى‌شود- مبادا نخوت حكومت تو را از پرداخت خونبها- كه‌