و ساعت و زمانى را مختصّ رسيدگى حال حاجتمندان كن، كه در آن ساعت بدون هيچ مشغوليّتى به رفع مشكلاتشان بپردازى، سپس اجازه ورودشان ده، و با آنان همنشين شو به گونه‌اى كه در آن رعايت فروتنى و تواضع براى خداوند را- كه قدر و مقامت داده است- كرده باشى، و سپاهيان و يارانت را- از نگهبانان و پاسبانانت- از هر گونه تعرّض به ايشان بازدار، و در مجلست براى آنان فروتنى كن، و در گفتگو و روبرو شدن با آنان نرم و ملايم باش، تا سخنگوى آنان بى‌واهمه با تو سخن گويد، چرا كه من از رسول خدا ٦ بارها شنيدم كه مى‌فرمود: «ملّتى كه در ميان آنان حقّ ناتوان بدون ترس و نگرانى از زورمند ستانده نشود هرگز پاك و پيراسته نمى‌گردد».

سپس خشونت و تندى ايشان را در سخن تحمّل كن، و گرفتگى خاطر و بزرگ منشى را از خود دور دار تا خداوند رحمت واسعه‌اش را بر تو بگستراند، و پاداش اهل طاعتش را به تو ارزانى دارد. بخشش كن آن طور كه به خوشى و گوارائى باشد، و بازدار و منع كن به گونه‌اى كه توأم با پوزش و نرمش باشد، و آنجا فروتنى كن، چرا كه خداوند فروتنان را دوست مى‌دارد. و بايد گراميترين كمك‌كاران بر تو- به خواست خدا- نرمخوتر و خوش برخوردتر و مهربانترين آنان به ناتوانان باشد.

سپس برخى از كارهايت مى‌باشد كه شخصا بايد به آنها رسيدگى كنى، يكى از آن كارها پاسخگوئى به گزارشات كارگزاران و مسئولينت مى‌باشد كه دبيران تو از عهده آن برنمى‌آيند. و ديگر رسيدگى به نيازمنديهاى مردم در گزارشهايشان. و ديگر آگاهى از بودجه‌اى مى‌باشد كه در اختيار دفترداران و خزانه‌داران است، و در اين راه هيچ سستى به خود راه مده و تأخير آن را روا مدار، براى هر يك از آن امور بازرسى قرار ده تا عملكرد كارگزارانت را در آن مسئوليّت زير نظر داشته باشد، تا موجبات آرامش قلبى و آسودگى خاطرت فراهم آيد، و هر گاه قصد انجام كارى را كردى حتما پس از انديشه و تفكّر و مشورت با سرپرست مربوطه باشد، و اين نظرخواهى بايد عارى از هر گونه ملاحظه و نظر شخصى كه خلاف آن را بر تو ثابت مى‌كند باشد، سپس كار هر روز را در همان روز به انجام برسان، زيرا هر روز كارى مخصوص به خود دارد. و براى آنچه ميان تو و خداست نيكوترين اوقات و بهترين ساعات را براى خلوت با او بگذار، هر چند اگر حسن نيّت داشته باشى، و مردم در آسايش و رفاه باشند، همه آن اوقات‌