ديگر سهمى نخواهد داشت، و همين طور «تهيدست» هر گاه تهيدستى و فقرش تمام شود (يعنى: توانگر و دارا شود) از غنائم بى‌بهره شود و گرفتن آن بر او ممنوع و ناروا گردد و دريافت آن بر او حرام شود، در حالى كه بهره و سهم «ذي القربى» براى توانگر و بينواى از ايشان تا روز قيامت برپا و استوار است، چرا كه هيچ كس از خدا و رسولش توانگر و غنى‌تر نيست، با اين حال خداوند سهمى از آن را براى خود و سهمى را براى رسولش در نظر گرفته است بنا بر اين آنچه را كه براى خود و رسولش پسنديده همان را براى ايشان نيز پسنديده است، و همين گونه است در مورد «في‌ء» (غنائمى كه بى‌خونريزى و نبرد بچنگ مسلمانان افتد) آنچه را كه خداوند براى خود و رسولش پسنديده، براى «ذي القربى» نيز پسنديده است، همچون غنيمت؛ ابتدا به خود آغاز فرموده و سپس به رسولش، و آنگاه به ايشان، و از آن پس سهم و نصيب ايشان را قرين سهم خدا و رسولش ساخته است، و همچنين خداوند عزيز و جليل پيرامون «اطاعت» در آيه: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ ابتدا به خود آغاز فرمود و سپس به رسولش و آنگاه به اهل بيت پيامبر، و همين طور در آيه «ولايت»: و إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا، بنا بر اين ولايت ايشان را همراه با اطاعت پيامبر قرين اطاعت خود ساخت، همان طور كه نصيب خود را نيز همراه با نصيب پيامبر در غنيمت و «في‌ء» قرين سهم و نصيب آنان مقرّر داشت، بسى بزرگ و بزرگوار است خداوند، چقدر نعمت او بر اين خاندان بزرگ و بسيار است! زمانى كه ماجراى صدقات بميان آمد خود را منزّه داشته و نيز پيامبر و اهل بيتش را، و فرموده: إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ وَ الْعامِلِينَ عَلَيْها وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ وَ الْغارِمِينَ وَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِنَ اللَّهِ‌: «صدقات فقط براى اين افراد است: نيازمندان و درماندگان و كاركنان بر [جمع‌آورى‌] آن، و نواخته دلان (تا به اسلام روى آورند) و در راه آزادى بردگان و وامداران و در راه خدا (هزينه جهاد) و در راه ماندگان، فريضه‌اى است از جانب خدا- توبه: ٦٠»، آيا در مفادّ آيه بموردى برميخورى كه سهمى براى خود يا پيامبر يا «ذي القربى» قرار داده باشد، و اين بدان خاطر باشد كه تنها نفس خود را از آن منزّه داشته و نيز نفس پيامبر و اهل بيتش را؟! نه بلكه [صدقه را] بر ايشان حرام ساخته است، زيرا صدقه- كه همانند چركهاى دست مردمان است- بر محمّد و اهل بيتش عليهم السّلام حرام مى‌باشد، [و مصرفش‌] براى آنان روا نيست، چرا كه ايشان از هر آلودگى و پليدى پاك و مطهّر شده‌اند، پس چون ايشان را پاك ساخته و برگزيده، براى آنان همان‌