٤٠- هر زمامدار يا حاكمى براى درباريان و عموم مردم خود سه وظيفه دارد: ١- به شخص نيكوكار پاداش نيكو دهد تا در آن كار تشويق شود، ٢- بر خطاى بدكار پرده پوشد تا او توبه كرده و دست از گمراهى بردارد، ٣- همگان را با احسان و انصاف متّحد و يكپارچه سازد.

٤١- سه چيز را هر زمامدارى ناچيز بشمرد و در آن مسامحه كند برايش گران تمام خواهد شد: ١- از فرد گمنام و بى‌فضيلتى كه كمتر در اجتماع ظاهر مى‌شود، ٢- و از شخصى كه تحت عنوان «امر به معروف» و «نهى از منكر» به بدعت و نوآورى در دين مى‌خواند، ٣- و از مردم شهرى كه براى خود رهبرى گزيدند تا مانع از اجراى حكم زمامدار در باره ايشان شود.

٤٢- فرد عاقل هيچ كس را حقير نشمارد، و آن دسته از مردم كه بيش از همه شايسته اين رفتارند سه گروهند: ١- دانشمندان، ٢- و حاكمان، ٣- و دوستان. زيرا كسى كه به تحقير علما پردازد دين خود را به تباهى كشانده، و اگر با حاكم اين گونه رفتار كند دنياى خود را نابود ساخته، و با تحقير برادران؛ مردانگيش را معيوب نموده است.

٤٣- همراهان و ملتزمين ركاب حاكم سه دسته‌اند: ١- گروهى خيرخواهند، كه براى خود و سلطان و مردم مايه بركتند، ٢- و گروهى كه قصد و نظرشان تنها نگهدارى و حفظ مقام خود است، اينان نه پسنديده‌اند و نه مورد نكوهش، بلكه به نكوهش نزديكترند، ٣- و گروهى كه تبهكارند و با بدى سازگار و موافق، كه براى خود و سلطان مايه بدبختى و نكوهشند.

٤٤- سه چيز است كه تمام مردم بدان محتاجند: امنيّت، و عدالت، و فراوانى (رفاه).

٤٥- سه شخص زندگى را تيره و تار مى‌سازند: حاكم ستمگر، و همسايه بد، و زن بدزبان.

٤٦- هيچ جا و مكانى جز با سه چيز دلپذير و مطبوع نيست: ١- هواى خوش و نيكو، ٢- آب فراوان و گوارا، ٣- و زمين حاصلخيز.

٤٧- سه چيز پشيمانى ببار آرد: بخود نازيدن، و بر هم باليدن، و ستيزه بر سر قدر و منزلت.

٤٨- سه چيز در سرشت آدمى آميخته شده است: حسادت، حرص، و شهوت.

٤٩- سه خصلت است كه با بودن يكى از آنها؛ هر سه تاى آن صفات در بزرگداشت و احترام و زيبائى او مرتّب و منظّم شوند: پارسائى، يا بخشش، يا شجاعت و دلاورى.