تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٥٨ - سخنانى كوتاه از امام سجاد

ساخته چگونه حفظ مى‌كنى؟ و نزديكى و دوريت با كسى كه تو را فرمان داده با حالى توأم با فروتنى بدو نزديك شوى چگونه مى‌باشد؟ تو را چه شده كه از اين چرت بيدار نمى‌شوى؟ و از لغزشت باز نمى‌گردى؟ با اينكه اظهار دارى كه بخدا سوگند من هيچ گاه براى احياى دين خدا، يا در تباه ساختن باطلى قيام نكردم، پس اين است شكر و قدردانيت از كسى كه حاجاتت را برآورده؟ ميترسم و در هراسم كه مبادا مشمول اين فرمايش خداوند در قرآن [سوره مريم آيه ٥٩] گردى كه:

أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا، يعنى: «نماز را فرو گذاشتند (يعنى در آن سهل انگارى كردند) و كامها و آرزوهاى دل را پيروى نمودند، پس زودا كه [سزاى‌] گمراهى خود را ببينند»، خداوند مسئوليت كتاب خود [قرآن‌] را بر عهده تو نهاده، و علم آن را بتو سپرده، و تو هر دو را تباه ساختى، پس آن خدائى را حمد گوئيم كه ما را از آنچه تو را گرفتارش ساخته محفوظ داشت. و السّلام‌

سخنانى كوتاه از امام سجّاد ٧ در زمينه‌هاى:- پند، حكمت، زهد و امثال آن-

١- خشنود بودن به قضاى الهى- كه ناخوشايند است- بالاترين درجه يقين مى‌باشد.

٢- آن كس كه شخصيّت خود را گرامى و محترم داشت؛ دنيا در نظرش پست و بى‌مقدار گشت.

٣- به آن حضرت ٧ عرض شد: ارزش چه كسى از همه مردم بيشتر است؟

فرمود: كسى كه دنيا را براى خود باارزش نداند (يعنى دنيا در نظرش هيچ نيرزد).

٤- شخصى در حضور آن حضرت گفت: «خداوندا مرا از آفريده‌هايت بى‌نياز فرما»، امام [با شنيدن اين سخن‌] فرمود: اين گونه نيست! مردم فقط در پرتو كمك به هم زنده‌اند، بلكه [اين گونه‌] بگو: «بار إلها! مرا از مردمان بد و تبهكارت بى‌نياز فرما» (يعنى: مرا محتاج اين گونه جماعت مفرما).

٥- هر كس بدان چه كه خداوند برايش تقسيم فرموده بسازد بى‌ترديد او از بى‌نيازترين مردمان باشد.

٦- هيچ عملى همراه پرهيزگارى اندك نيست، و چگونه عمل مقبول [حضرت حقّ‌] اندك است.

٧- از گفتن دروغ- كوچك يا بزرگ در شوخى يا جدّى- خوددارى كنيد،