از خودپسندى و دل دادن به چيزى كه ترا خوش آيد و دوست داشتن چاپلوسى مردم دورى گزين، زيرا آنها همه از مناسبترين فرصتهاى شيطان است، تا نيكيهاى نيكوكاران را محو و نابود سازد.

از منّت نهادن بر رعيّت به هنگام احسان و نيكوكارى و نيز از بزرگ شمردن كار بيش از آنچه انجام داده‌اى بپرهيز، و همچنين از تخلّف وعده‌اى كه به آنان مى‌دهى، و از تند سخن گفتن با رعيّت، زيرا منّت گذاردن؛ احسان را باطل و بى‌اجر گرداند، و تخلّف از وعده موجب خشم خدا و مردم مى‌شود. و به راستى خداوند فرموده است: كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ‌ يعنى: «بزرگ دشمنى و خشمى است به نزد خداى گفتن آنچه را كه نمى‌كنيد- صفّ: ٣».

زنهار مبادا از شتابزدگى در كارها پيش از رسيدن وقتشان، و از سستى و تنبلى در وقت رسيدن زمانشان، و از گستاخى و پافشارى به هنگام معلوم نبودن خوب و بدشان، و از بى‌اعتنائى به وقت واضح‌شدنشان، هر چيزى را در جاى خود گذار و هر كارى را در زمان مختصّ آن به انجام رسان.

مبادا چيزى را كه بهره همه مردم در آن يكسان است ويژه خودسازى، و زنهار از شانه خالى كردن از وظائف مربوطه، و بپرهيز از غفلت و نادانى در آنچه مربوط به تو بوده و بر همگان آشكار است. زيرا كه آن از تو گرفته و به ديگرى داده مى‌شود. و به زودى پرده از روى كارهايت كنار رود و خداوند جبّار با عظمت خود جلوه كند، و داد ستمديدگان از ستمگران بستاند، جلو خشم و تندى و دست‌يازى و زخم زبان خود را بگير، و تمام آنها را با در اختيار گرفتن تيزى زبان و تأخير در يورش مواظبت كن، و نيز به هنگام بروز يكى از علائم خشم چشمانت را به سمت آسمان بالا بر، تا اينكه آتش خشمت فروكش كند، و حاكم نفس خود گردى، و اين را بدان كه هرگز حاكم بر خود نخواهى شد مگر اينكه فراوان به ياد بازگشت به سوى پروردگارت افتاده، بر اندوه و نگرانيت بيفزائى.

سپس اين را بدان كه مطالب گرد آمده در اين عهدنامه از قسمتهائى تشكيل يافته كه در آن از ارشاد تو هيچ كوتاهى نكردم، و اين در صورتى است كه خداوند هدايت و توفيقت را خواسته باشد، در اين صورت از يادآورى آنچه كه از ما ديده‌اى دريغ نمى‌ورزى، و در نتيجه حوزه حكومتى تو تبديل به يك حكومت دادگستر، يا سنّت پسنديده گشته و يا در آن نشانى از پيامبرت ٦ و يا