٢. المروي عن صفوان عن الصادق عليه السّلام قال: من بلغه شى‌ء من الثواب على شى‌ء من الخير فعمل به كان له أجر ذلك و ان كان رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم لم يقله.

٣. خبر محمّد بن مروان عن ابى عبد اللّه عليه السّلام قال: من بلغه عن النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلم شى‌ء من الثواب ففعل ذلك طلب قول النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلم كان له ذلك الثواب و ان كان النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلم لم يقله.

٤. خبر محمّد بن مروان قال سمعت ابا جعفر عليه السّلام يقول: من بلغه ثواب من اللّه تعالى على عمل ففعله التماس ذلك الثواب اوتيه و ان لم يكن الحديث كما بلغه.

حال در رابطه با اين اخبار چند بحث مطرح است:

١. بحث سندى: سخن گفتن در اسناد اين حديث بى‌مورد است؛ زيرا اگرچه برخى از اين احاديث ضعيفة السند هستند، لكن در ميان آنها رواياتى هم وجود دارد كه صحيحة السند هستند نظير صحيحه هشام بن سالم. پس حجيت اين اخبار به لحاظ سند مفروغ عنه است.

٢. بحث دلالى: آيا مفاد اين اخبار ارشاد به حكم عقل است؟ (معناى ارشاديت آن است كه اگر اخبار من بلغ هم نبود، باز هم خبر ضعيفى به ما مى‌رسيد مبنى بر اينكه فلان عمل مطلوب مولى و داراى ثواب است، عقل حكم مى‌كرد به اينكه احتياط رجحان دارد؛ يعنى حكم مى‌كرد به اينكه آن عمل را انجام بده به اميد رسيدن به آن ثواب و احتياط هم امرى مطلوب است و استقلالا بر عنوان احتياط ثواب مترتب است؛ چون‌كه احتياط يك نوع انقياد و طاعت حكميه است و لو امر شرعى از سوى شارع در كار نباشد. حال اخبار من بلغ هم همين حكم عقل را تداعى مى‌نمايد و مطلب جديدى را بازگو نمى‌كنند.) يا اينكه مفاد اين اخبار استحباب شرعى آن عملى است كه بلغه ثواب (يعنى ما از راه اين اخبار كشف مى‌كنيم وجود يك امر مولوى استحبابى را نسبت به عملى كه به مكلف رسيده كه آن عمل داراى ثواب است) حال كدام يك از اين دو مستفاد از اخبار من بلغ است؟ در اين مقام دو نظريه وجود دارد:

الف. گروهى برآن‌اند كه از اين اخبار استحباب شرعى آن عملى كه بلغ له ثواب استفاده مى‌شود و براى اين مدعا چندين دليل آورده‌اند: