و روايت شده كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام فرمودند: «تجارت كنيد تا خداوند تعالى بركت به شما عطاء فرمايد، همانا من شنيده‌ام از رسول خدا صلى الله عليه و آله كه فرمودند:

روزى ده جزء است، نه جزء آن در تجارت است و يك جزء آن در سائر موارد».

و نيز مروى است كه حضرت امام محمد باقر عليه السلام فرمودند: «كسى كه طلب كند دنيا را از جهت بى‌نياز شدن از مردم و تلاش براى عيال خود و مواسات با همسايه خود، ملاقات كند خداوند را در روز قيامت در حالى كه روى او مثل ماه شب چهارده باشد».

و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند: «تجارت موجب افزايش عقل است».

و همچنين فرمودند: «خير و خوبى نيست در كسى كه دوست ندارد مال حلال جمع كند و با آن آبروى خود را حفظ كند و قرضهاى خود را اداء كند و صله رحم نمايد».

و نيز مروى است كه عمر بن مسلم- از اصحاب حضرت صادق عليه السلام- مشغول تجارت بود، تجارت را ترك كرد و مشغول عبادت شد، حضرت احوال او را پرسيدند، عرض كردند رو به عبادت آورده و ترك تجارت نموده، حضرت فرمودند: «واى بر او، آيا نمى‌داند كسى كه ترك كند تحصيل روزى را دعائش مستجاب نمى‌شود، همانا وقتى آيه مباركه‌ «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ» نازل شد بعضى از اصحاب رسول اللّه صلى الله عليه و آله درب خانه‌هاى خود را بستند و مشغول عبادت شدند و گفتند: خداوند ضامن روزى ما شده، به اين سبب ما دست از تحصيل روزى كشيديم.

پس آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمودند: كسى كه چنين كند دعائش مستجاب نمى‌شود، بر شما باد به طلب روزى، همانا من دشمنم با كسى كه دهانش را گشوده باشد و هميشه بگويد:

خدايا روزى به من بده، و طلب روزى را ترك كرده باشد».

البته در باب فضيلت كسب و تجارت احاديث زيادى از حضرات معصومين عليهم السلام وارد شده‌اند، و ذكر همين چند حديث در اين مقام كافى است؛ ولى سزاوار است انسان در طلب روزى ميانه رو باشد، يعنى نه بيكار باشد و نه به اندازه‌اى حريص باشد كه شب و روز به دنبال طلب مال بوده و در فكر آخرت نباشد.