٣٦- فَلِلَّهِ الْحَمْدُ پس مر خداى راست همه ثناها و ستايشها آن خدايى كه‌ رَبِّ السَّماواتِ‌ پروردگار آسمانها است‌ وَ رَبِّ الْأَرْضِ‌ و آفريدگار زمين‌ها رَبِّ الْعالَمِينَ‌ تربيت كننده عالميان از جن و انس و وحش و طير و ساير حيوانات و نباتات و جمادات و ذكر اين صفات بجهت ترغيب عباد است در حمد كردن و شكر گذاردن و از اين قبيل است قوله:

٣٧- وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ و مر او راست بزرگوارى فرمان روايى بر وجهى كه آثار كبريا و عظمت از او ظاهر است‌ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ در آسمانها و زمينها وَ هُوَ الْعَزِيزُ و او است غالب بر همه مخلوقات يا در انتقام كشيدن از كفار الْحَكِيمُ‌ دانا در تدبير همه بندگان يار است كردار در آنچه ميكند در حق مؤمنان و ساير اخيار از جزاى كردار، و در احاديث قدسيه آمده كه‌

الكبرياء ردائى و العظمة إزارى فمن نازعنى فى واحدة منهما ألقيته فى جهنم‌

سلطنت و بزرگوارى لازم ذات من است مثل ردا كه مخصوص است بفوق بدن و ازار بتحت يعنى هم چنان كه رداء و إزار محيط بدنست كبريا و عظمت مستوجب ذات من است پس هر كه در يكى از اين دو صفت با من در مقام منازعت درآيد او را در جهنم كه آخرين طبقه دوزخ است بيندازم.

سورة الاحقاف‌

مكيست الا آيه‌ قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ‌ كه نزد ابن عباس و قتاده در مدينه نازل شده در حق عبد اللَّه بن سلام، و آيات آن سى و پنج است بعدد كوفى، و سى و چهار نزد غير كوفى، و اختلاف در آيه‌ حم‌ است.

ابو امامه از ابى بن كعب روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود كه هر كه سورة الاحقاف بخواند بعدد هر ريگى كه در دنيا است ده حسنه باو دهند و ده سيئه محو كنند و ده درجه رفع نمايند، و عبد اللَّه بن ابى يعفور از امام ناطق جعفر الصادق عليه السّلام نقلكرده كه هر كه در شب جمعه اين سوره را تلاوت كند خداى تعالى او را از روعت دنيا و از فزع روز قيامت ايمن گرداند.

و بدانكه چون حقتعالى ختم سوره جاثيه نمود بذكر توحيد و ذم اهل شرك و وعيد ايشان اين سوره را نيز مفتتح ساخت بتوحيد و توبيخ مشركان عنيد و فرمود كه: