تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١٠٤ - سوره الزمر(٣٩) آيات ٤٠ تا ٤٩
گردد وَ إِذا ذُكِرَ الَّذِينَ و هر گاه كه ياد كرده شوند آنان كه مِنْ دُونِهِ غير از خدايند يعنى معبودان باطله ايشان إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ آن گاه ايشان تازه روى و فرحناك شوند چون كه اشمئزاز امتلاء غضب و غم است بر وجهى كه بشره بسبب آن منقبض شود و استبشار امتلاء قلبست بسرور بمرتبهاى كه اثر آن بر وجه ظاهر شود و بواسطه آن بشره منبسط گردد پس اين كلام مشعر است بر غايت عناد و نهايت جحود ايشان و شبههاى نيست در آنكه دشمنان خدا هم چنان كه بذكر خدا غمگين ميشوند بذكر اولياء او كه حضرت رسالت صلى اللَّه عليه و آله و سلم است و اهل بيت او عليهم السّلام نيز پريشان و غضبناك ميگردند، و چون كفار بعد از ذكر ادله توحيد و مواعظ اصلا التفات بجانب آن نكردند بلكه در عناد و آنكار افزودند و حضرت رسالت بجهت كثرت عناد و شدت شكيمه آنها متحير بود در امر ايشان از اين جهت او سبحانه بعد از اين او را امر نمود به اينكه روى نياز بدرگاه ما آور و زبان بدعا گشوده.
٤٦- قُلِ اللَّهُمَ بگو اى معبود بحق فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ اى آفريننده آسمانها و زمينها عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ اى داننده آنچه غايب است علم آن بر جميع خلقان و آنچه مشاهد است بر ايشان يعنى داناى هر پوشيده و آشكار أَنْتَ تَحْكُمُ تو به تنهايى حكم كن بَيْنَ عِبادِكَ ميان بندگان خود در قيامت فِي ما كانُوا فِيهِ در آنچه هستند كه در آن يَخْتَلِفُونَ اختلاف ميكنند از امر دين و دنيا پس حكم كن ميان من و ايشان بحق، اين كلام وصف حال مخالفانست و اعذار حضرت رسالت و تسليه او و وعيد ايشان آوردهاند كه ربيع ابن خثيم از زهاد زمانه بود روزى از واقعه امام حسين عليه السّلام خبر داد و لعنت كرد بر قاتلان او و گفت (آه قتلوا من كان صلى اللَّه عليه و آله و سلم يجلسه فى حجره و يضع فاه على فيه) آه كشتند آن كسى را كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم او را بر دامن خود مينشاند و دهن خود را بدهن او مينهاد و بعد از آن اين آيه تلاوت فرمود كه اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ تا آخر، پس بجهت زيادتى مبالغه در تهديد ايشان ميفرمايد كه:
٤٧- وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا و اگر آنكه باشد مر آنان را كه ظلم كردند و در گذشتند از جاده حق ما فِي الْأَرْضِ آنچه در زمين است از مالها جَمِيعاً همه آن وَ مِثْلَهُ و مانند آن همه مالها مَعَهُ با آن يعنى اگر ضعف آنچه در دنيا است مر ايشان را باشد لَافْتَدَوْا بِهِ هر آينه فديه دهند يعنى خواهند كه خود را باز خرند بآن مِنْ سُوءِ الْعَذابِ از شدت عذاب يَوْمَ الْقِيامَةِ در روز رستخيز.
٤٨- وَ بَدا لَهُمْ و ظاهر شود مر ايشان را مِنَ اللَّهِ از جانب خداى از صنوف عذاب و