فَكَفَرُوا بِهِ‌ پس نگرويدند بآن‌ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ‌ پس زود باشد كه بدانند عاقب كفر و شرك خود را كه آن مغلوبيت است در دنيا و عقوبت در عقبى، و بعد از آن بجهت زيادتى تهديد وعيد ايشان ميفرمايد كه:

١٧١- وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا و هر آينه پيشى گرفته است سخن ما لِعِبادِنَا براى بندگان ما الْمُرْسَلِينَ‌ كه فرستاده شدگان بودند يعنى پيغمبران و آن سخن اينست كه:

١٧٢- إِنَّهُمْ‌ بدرستى كه رسولان ما لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ‌ هر آينه ايشان نصرت داده شدگانند.

١٧٣- وَ إِنَّ جُنْدَنا و بدرستى كه لشكريان ما كه متابعان انبياى مايند لَهُمُ الْغالِبُونَ‌ هر آينه ايشان غلبه‌كنندگان‌اند بر كافران در دنيا و عقبى اما در دنيا بنصب حجاج و در ملاحم قتال اما در عقبى بعلو ايشان بر آنها كما قال‌ وَ الَّذِينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ و لازم نميآيد انهزام ايشان در بعضى معارك چون قضية حنين زيرا كه در عاقبت كار غلبيت از جانب ايشان بود اگر چه در اول حال مبتلا و ممتحن شدند، و از حسن بصرى مرويست كه مراد بآيه نصرت ايشان است در معارك جهاد چه هيچ پيغمبرى در حرب مغلوب نشد و مقتول نگشت زيرا كه ايشان اساس امتند و قاعده ايشان بلكه هر كه مقتول شد از ايشان قتل او بر وجه غيله يا بر وجه ديگر بوده كه در غير حرب واقع شده و اگر پيش از نصرت فوت شده يا كشته گشته حق سبحانه امت او را بعد از او نصرت كرامت فرموده و چون كه نصرت قوم او است گويا كه او شرف نصرت يافته، از ابن عباس منقولست كه اگر انبياء در دنيا منصور نشوند در آخرت منصور خواهند بود، و گويند غالبيت ايشان در اغلب اوقاتست پس اگر در واقعه‌اى قضيه منعكس شود بر سبيل ندرت خواهد بود و متضمن حكمت و مصلحت و سدى بر آنست كه مراد از نصرت حجت است و شكى نيست كه جميع انبياء و اهل ايمان در ايراد حجج واضحه بر همه كافران غالب مطلق‌اند و تفسير كلمه بجملتين كه متضمن كلمات متعدده‌اند بجهت انتظام آن كلمات است در معنى واحد كه آن نصرت است، پس در حكم كلمه واحده باشند، و مراد از سبق كلمه اثبات آنست در لوح محفوظ هم چنان كه فرموده كه‌ كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي‌ و بعد از ذكر ادله واضحه بر بطلان اهل شرك حضرت رسالت را امر ميفرمايد كه چون اهل شرك و كفر با وجود حجج لامعه و براهين ساطعه قدم از ظلمتكده كفر و شرك بيرون نمينهند و رو بضياى فضاى ايمان‌