ندارم و هيچ پيغمبرى نيز از براى دعوت از امت خود طلب مزدى نكرده، ثعلبى از قتاده نقل نموده كه جمعى از مشركان در مجمعى نشسته با يكديگر ميگفتند كه هيچ ميدانى كه محمّد در اين دعوت و ابلاغ طمع مزدى دارد يا نه؟ اين آيه نازل شد كه بگو من بر دعوت اسلام از شما هيچ مزدى نميطلبم‌ إِلَّا الْمَوَدَّةَ ليكن طلب ميكنم از شما دوستى كه ثابت و متمكن باشد فِي الْقُرْبى‌ در اهل قرابت يعنى همين توقع دارم كه خويشان نزديك مرا دوست داريد و تعظيم ايشان را از جمله واجبات شمريد و مراعات ايشان را از لوازم دانيد و ايشان را بدست و زبان مرنجانيد، و بدانكه استثناء در اين مقام محتمل است كه متصل باشد و تقدير كلام اينكه لا اسئلكم اجرا الا هذا يعنى از شما مزدى نميطلبم مگر اينكه دوستى نمائيد باهل قرابت من و اين بر سبيل تجوز است چه فى الحقيقة اين مودت نه اجر تبليغ است زيرا كه چون هيچ بطنى از قريش نيست مگر كه سر رشته قرابت ايشان بآن حضرت صلى اللَّه عليه و آله و سلّم منتهى ميشود پس حقيقت حال مودّت قرابت آن حضرت راجع بمودت قرابت ايشان باشد، و ديگر آنكه مودت اهل بيت پيغمبر تكليفى است از خداى تعالى ببندگان تا بدان مستحق ثواب شوند و شرط قبول طاعت ايشان باشد پس چگونه آن اجر تبليغ تواند بود، و در اكثر تفاسير إِلَّا بمعنى استثناء منقطع است و تقدير كلام آنكه لا أسألكم اجرا قط و لكن اسئلكم أن تودّوا قرابتى الذّينهم قرابتكم فلا تؤذوهم يعنى هرگز از شما توقع اجرى ندارم بر اداى رسالت و بيان هدايت و ليكن از شما طلب ميكنم كه دوستى نمائيد بخويشان من كه همان خويشان شمايند پس آزار و ايذاء به ايشان مرسانيد و ايثار الا المودة فى القربى بر الا مودة القربى يا الا المودّة للقربى بجهت آنست كه تا ايشان مكان مودت و مقر محبت باشند هم چنان كه ميگويند كه لى فى آل فلان مودّة، و لى فيهم هوى و حب شديد و اين مستلزم ثبات مودت و تمكن محبت است چه متعلق ظرف در اينصورت ثابته و متمكنه است و تقدير كلام اينست كه الا الموده ثابتة فى القربى متمكنة فيها بخلاف متعلق لام چه آن ظرف لغو است نه مستقر و قربى مصدر است بمعنى قرابت چون زلفى و بشرى و مراد بآن اهل قربى است بر حذف مضاف و در كشاف آورده كه چون اين آيه نازل شد صحابه از آن حضرت پرسيدند كه (يا رسول اللَّه من قرابتك الذين وجبت علينا مودّتهم) اقارب تو كه حق سبحانه مودت ايشان را بر ما فرض گردانيده است چه كسانند؟ فرمود كه على بن ابى طالب و فاطمه و حسن و حسين، و احمد بن حنبل كه رئيس اهل سنت است نقلكرده كه نزد نزول اين آيه از حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلّم پرسيدند كه ما را خبر ده كه اقرباى تو چه كسانند كه محبت ايشان بر ما واجبست فرمود كه على بن ابى طالب است و فاطمه و حسن و حسين، و ثعلبى نيز كه از مشاهير اهل سنت است در تفسير خود تصريح نموده كه مراد از اقارب سيد انبياء صلى اللَّه عليه و آله و سلّم كه مردمان مأمورند بمحبت ايشان على بن ابى طالب است و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام و