حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٢٣ - ٢/ ٥ ادب زيارت پيامبر صلى الله عليه و آله

سپس پشت خود را به سنگ سبز كم‌عرضى كه كنار قبر است، تكيه مى‌داد و خود را به قبر مى‌چسبانْد و پشتِ خود را به قبر، تكيه مى‌داد و رو به قبله، چنين مى‌گفت: «خدايا! پشتم را به سوى تو، پناه دادم و پشت خود را به قبر محمّد، بنده و فرستاده تو، تكيه دادم و رو به قبله‌اى ايستادم كه براى محمّد صلّى اللّه عليه و آله پسنديدى.

خدايا! من، چنين هستم كه خيرى را كه آرزو دارم، براى خود در اختيار ندارم و شرّى را كه از آن گريزانم، نمى‌توانم دفع كنم. همه كارها در دست توست.

هيچ نيازخواهى، نيازمندتر از من نيست. من به خيرى كه بر من نازل كنى، نيازمندم.

خدايا! از سوى خودت براى من، خير بازگردان. فضل تو را ردكننده‌اى نيست.

خدايا! به تو پناه مى‌برم از اين كه نامم را دگرگون كنى، جسمم را دگرگون سازى يا نعمتت را از من، زايل گردانى.

خدايا! مرا با پرهيزگارى، بزرگ بدار و با نعمت‌ها، بياراى و با عافيت، عُمرم بخش و سپاس‌گزارى بر عافيت را روزى‌ام كن».

٩١٣. امام صادق عليه السّلام: آن‌گاه كه وارد مدينه شدى، پيش از ورود يا هنگام ورود به آن، غسل كن. سپس نزد قبر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله، مى‌آيى، مى‌ايستى و بر پيامبر خدا، سلام مى‌دهى. سپس كنار ستون جلو- كه سمت راست قبر است-، بالاى سرِ قبر، كنار گوشه قبر، رو به قبله مى‌ايستى، درحالى‌كه شانه چپ تو طرف قبر و شانه راست تو، به سمت منبر باشد، كه آنجا محلّ سر پيامبر خداست، و مى‌گويى:

«گواهى مى‌دهم كه جز خداوند، معبودى نيست. يكتاست و شريكى ندارد.

گواهى مى‌دهم كه محمّد، بنده و فرستاده اوست. شهادت مى‌دهم كه تو پيامبر خدايى. گواهى مى‌دهم كه تويى محمّد بن عبد اللّه. گواهى مى‌دهم كه رسالت‌هاى پروردگارت را رساندى و براى امّت خويش، خيرخواهى كردى و