حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣ - ١/ ٤ حدود حرم

١/ ٤ حدود حرم‌[١]

٧٦. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: جبرئيل، آدم را از صفا و حوّا را از مَروه فرود آورد و آن دو را در خيمه‌اى جمع كرد. ستون خيمه، از ياقوت سرخ بود. روشنايى و فروغ آن، كوه‌هاى مكه و اطراف آن را روشن ساخت، و تا هرجا كه نور آن ستون گسترش يافت، خداوند، آنجا را حرم قرار داد. پس امروز، محدوده حرم، جاهايى است كه فروغ ستون به آنجا رسيده است. خداوند به احترام آن خيمه و ستون، آنجا را حرم قرار داده است؛ چرا كه آنها از بهشت‌اند.

٧٧. امام باقر عليه السّلام: خداوند، چهار فرسخ در چهار فرسخ از حرمش را، حرام كرد كه گياهش را بچينند و درختش را قطع كنند، مگر درختِ اذخِر را.

٧٨. الكافى- به نقل از احمد بن محمّد بن ابى نصر بَزَنطى-: از امام رضا عليه السّلام درباره حرم و محدوده آن پرسيدم و اين كه چرا محدوده آن، برخى نزديك‌تر و برخى دورتر است.

امام عليه السّلام فرمود: «خداوند عزّ و جلّ چون آدم عليه السّلام را از بهشت فرود آورد، او را بر كوه ابو قُبَيس فرود آورد. آدم، از احساس وحشت و از اين كه آنچه را در بهشت مى‌شنيد، نمى‌شنود، به پروردگارش شكايت كرد. خداوند، ياقوت سرخى را فرود آورد و در محلّ كعبه قرار داد. آدم، بر گِردِ آن، طواف مى‌كرد و نور آن، تا محدوده حرم مى‌رسيد. حدّ و حريم آن، نشانه‌گذارى شد. خداوند هم آن را حرم قرار داد.

[١]. ر. ك: آخر كتاب( نقشه شماره ٢).