حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٧ - ٥/ ٣ حج پيامبر صلى الله عليه و آله

مردى از آن ميان گفت: آيا ما به عنوان حاجيان بيرون آييم، درحالى‌كه از موهاى ما آب مى‌چكد؟[١]

پيامبر خدا به او فرمود: «امّا تو، پس از اين، هرگز ايمان نخواهى آورد».

سراقة بن مالك كنانى گفت: اى پيامبر خدا! دينمان را به ما چنان بياموز كه گويى امروز، آفريده شده‌ايم. اين كه فرمودى، براى امسال است يا براى آينده؟

پيامبر خدا فرمود: «براى هميشه است، تا روز قيامت».

آن‌گاه، انگشتانش را در هم فروبرد و فرمود: «تا روز قيامت، عمره را داخل حج كردم».

على عليه السّلام از يمن بر پيامبر خدا- كه در مكّه بود- وارد شد. نزد فاطمه عليها السّلام رفت، درحالى‌كه از احرام، درآمده بود و بوى خوش به مشام على عليه السّلام رسيد و بر تن فاطمه عليها السّلام جامه‌هاى رنگى ديد. گفت: اى فاطمه! اين، چه كارى است؟».

فاطمه عليها السّلام گفت: پيامبر خدا، چنين دستور داد.

على عليه السّلام خدمت پيامبر خدا رفت، درحالى‌كه نسبت به فاطمه عليها السّلام حالتِ سؤال و عِتاب داشت و گفت: اى پيامبر خدا! فاطمه را ديدم كه از احرام به درآمده و لباس‌هاى رنگى بر تن داشت.

پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: «من به مردم، چنين دستور دادم و تو- اى على- چگونه احرام بستى؟».

گفت: اى پيامبر خدا! گفتم: مُحرِم مى‌شوم، به همان‌گونه‌اى كه پيامبر خدا، احرام بسته است.

ايشان فرمود: «پس مانند من، بر احرامت باقى بمان. تو در قربانىِ من، شريك منى».

پس پيامبر خدا و اصحابش در مكّه، در شنزار شهر، فرود آمدند و وارد خانه‌ها نشدند.

چون روز تَرْوِيَه (هشتم ذى حجّه) فرا رسيد، هنگام ظهر به مردم دستور داد كه غسل كنند و براى حج، مُحرم شوند. اين، همان سخن خداوند است كه بر پيامبرش نازل فرمود: (از آيين ابراهيم، پيروى كنيد).

پيامبر خدا و اصحاب، با حالتِ احرام حج، بيرون آمدند، تا آنكه به مِنا رسيدند. نماز ظهر، عصر، مغرب، عشا و صبح را آنجا خواند، سپس اوّلِ روز، همراه مردم، حركت كرد.

قريش، پيش‌تر از مُزدَلفه كوچ مى‌كردند و نمى‌گذاشتند مردم، از آنجا كوچ كنند. پيامبر خدا آمد، درحالى‌كه قريش، اميد داشتند كه كوچ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از جايى باشد كه آنان مى‌روند.

[١]. يعنى ما بتوانيم آميزش داشته و غسل جنابت كرده باشيم؟