حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٣ - حديث

٤/ ٣ مجموعه آنچه در مراسم حج، شايسته است‌

قرآن‌

(حج، در ماه‌هاى معيّنى است. پس كسانى كه در اين ماه‌ها، حج را [با احرام بستن و آغاز مناسك‌] بر خود واجب كرده‌اند. پس در حج، آميزش جنسى و گناه و جدال نيست. و آنچه كار نيك انجام دهيد، خداوند، آن را مى‌داند. و زاد و توشه برگيريد؛ چرا كه بهترين ره‌توشه، همانا پرهيزگارى است؛ و از من پروا كنيد، اى خردمندان!).

(اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! شعائر و حدود الهى را حلال ندانيد، و نه ماه حرام را، و نه قربانى‌هاى بى‌نشان و نشاندار را، و نه آنان را كه به قصد خانه خدا، براى به دست آوردن خشنودى پروردگارشان آمده‌اند. آن‌گاه كه از احرام بيرون آمديد. پس صيد كنيد، و خصومت با گروهى كه شما را از آمدن به مسجد الحرام (در واقعه حديبيّه) بازداشتند، شما را به تجاوز، وادار نكند و در نيكوكارى و پرهيزگارى، همديگر را يارى كنيد. و در گناه و تعدّى، يكديگر را يارى نرسانيد. و از خداوند، پروا كنيد، همانا كيفر خداوند، سخت است).

حديث‌

٧٢٨. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله- در سخنرانى روز غدير-: [اى مردم!] خانه خدا را با كمال ديندارى و دين‌شناسى زيارت كنيد و از آن مكان‌هاى مقدّس، جز با توبه و رها ساختن [گناه‌]، باز نگرديد.

٧٢٩. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله- هنگامى كه پرسيده شد: نيكىِ حج چيست؟-: به ديگران، طعام دادن و سخنِ پاكيزه گفتن.

٧٣٠. امام باقر و امام صادق عليهما السّلام- هنگامى كه درباره سخن خداوند متعال: (حج و عمره‌