حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٩ - حديث

به ابراهيم عليه السّلام گفت: «هرچه مى‌خواهى، از خداوند تمنّا كن».

ابراهيم عليه السّلام هم در دل خود از خدا خواست كه به جاى فرزندش اسماعيل عليه السّلام، قوچى به عنوان فديه قرار داده شود و خداوند، دستور دهد كه آن را سر ببُرد.

خداوند هم خواسته او را عطا كرد.

٣. آداب فرود آمدن در مِنا

قرآن‌

(و چون آداب ويژه حجّ خود را به جاى آورديد، همان گونه كه پدران خود را به ياد مى‌آوريد، يا با يادكردنى بيشتر، خدا را به ياد آوريد. و از مردم كسى است كه مى‌گويد: «پروردگارا! به ما، در همين دنيا عطا كن»، حال آنكه براى او در آخرت، نصيبى نيست).

حديث‌

٦٢٣. مستطرفات السرائر- به نقل از حلبى-: از ايشان (امام صادق عليه السّلام) درباره سخن خداوند عزّ و جلّ (خدا را ياد كنيد، آن‌گونه كه پدرانتان را ياد مى‌كنيد، يا بيشتر)، پرسيدم.

فرمود: «مشركان در روزهاى تشريق، در مِنا به نياكان خود افتخار مى‌كردند و مى‌گفتند: پدر ما چنين و چنان بود و فضايل آنها را ياد مى‌كردند. خداوند فرمود:

(خدا را ياد كنيد، همان گونه كه پدرانتان را ياد مى‌كنيد يا بيشتر).

٦٢٤. امام صادق عليه السّلام- درباره سخن خداوند عز و جل: (و خدا را در روزهايى معيّن، ياد كنيد)-: آنها، روزهاى تشريق‌[١] است. مردم، پيش‌تر در مِنا پس از قربانى كردن به تفاخر مى‌پرداختند. يكى مى‌گفت: پدرم چنين و چنان مى‌كرد. خداى متعال فرمود: (چون از عرفات كوچ كرديد، خدا را ياد كنيد، همچون ياد كردن پدرانتان، يا بيشتر) و تكبير، آن است كه بگويى: «خدا، بزرگ‌تر است؛ خدا، بزرگ‌تر است.

معبودى جز خدا نيست و خدا، بزرگ‌تر است؛ خدا، بزرگ‌تر است و ستايش، از آنِ‌

[١]. روزهاى دهم، يازدهم و دوازدهم ماه ذى حجّه.