حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٣ - ٣ ادب حضور

فرمود: «چون خداوند به زائران، اجازه ورود داده و آنان را در آستانه در دوم، نگه داشته است. چون ناله و دعايشان طول بكشد، به آنان اجازه مى‌دهد كه قربانى خود را پيش آورند. و چون آلودگى خود را رها كنند و از گناهانى كه ميان خدا و آنان حجاب بود، پاك شوند، به آنان اجازه مى‌دهد كه با پاكى، به زيارت بيايند.

٦١٥. امام صادق عليه السّلام: نماز مغرب را نخوان، تا به مشعر برسى و مغرب و عشا را با يك اذان و دو اقامه، آنجا بخوانى. در دل آن وادى، سمت راست جاده و نزديك مشعر، فرود آى. مستحبّ است براى كسى كه نخستين حجّ اوست، بر مشعر الحرام بِايستد و گام بر آن نهد و شب مُزدَلفه‌[١] از بركه‌ها[٢] نگذرد و بگويد: «خدايا! اينجا جمع است. از تو مى‌خواهم كه خيرهاى كامل را برايم جمع كنى. خدايا! مرا از خيرى كه خواستم در دلم جمع آورى، مأيوس مكن. از تو مى‌خواهم آنچه را در اين منزلگاه، به اوليائت آموختى، به من بشناسانى و از همه بدى‌ها نگاهم دارى».

و اگر بتوانى آن شب را بيدار بمانى، چنين كن. همانا به ما رسيده است كه درهاى آسمان، آن شب به روى صداهاى مؤمنان، بسته نمى‌شود. برايشان همهمه‌اى است، همچون همهمه زنبوران عسل. خداوند عز و جل مى‌فرمايد، «من، پروردگار شمايم و شما، بندگان منيد. حقّ مرا ادا كرديد و بر من، حقّ است كه دعايتان را مستجاب كنم».

آن شب، خداوند، گناهان هركه را بخواهد، مى‌آمرزد و هركه را بخواهد، مى‌بخشايد.

٦١٦. امام صادق عليه السّلام: پس از نماز صبح، روز را با وضو آغاز كن. اگر خواستى، نزديك كوه بِايست و اگر خواستى، در محلّ بيتوته‌ات. چون ايستادى، خداوند را حمد

[١]. زراره روايت مى‌كند كه امام باقر عليه السّلام از حكم بن عتيبه پرسيد:« محدوده مُزدلفه كجاست؟». او ساكت ماند. فرمود:« حدّ مُزدلفه، از بين مأزمين( دو تنگه) تا كوه، تا بركه‌هاى محسِّر است».

[٢]. بركه‌هاى آب كه در منطقه مشعر، وجود دارد.