پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٣ - بهشت و بهشتيان

١- اسباب وُرود به بهشت از ديدگاه قرآن‌

درباره‌ اوصاف بهشتيان‌ آيات فراوانى در قرآن مجيد وارد شده كه در مجموع صفات و اعمالى كه انسان را به بهشت مى‌رساند و او را در آن جايگاه رفيع و والا جاى مى‌دهد، كاملًا مشخص مى‌سازد، و ديدگاه اسلام را در مسأله نجات و سعادت ابدى و تكامل بشر روشن مى‌كند.

اين اوصاف به شرح زير است:

١- ايمان و عمل صالح‌

نخستين چيزى كه سرمايه اصلى نجات و خمير مايه سعادت و كليد درهاى بهشت شمرده شده ايمان و عمل صالح است، قرآن مى‌گويد: وَ الذِّينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ اولئكَ اصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فيها خالِدُونَ‌ (بقره ٨٢).

«كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند ياران بهشتند، و جاودانه در آن خواهند ماند».

اين تعبير يا شبيه آن در آيات بسيارى وارد شده است كه تكرار آن بيانگر، اهميت موضوع و توجه خاص قرآن نسبت به آن مى‌باشد. [١]

به اين ترتيب قرآن پرده‌هاى اوهام گروهى از اهل كتاب و مقلدين آنها را در ميان اقوام و ملل ديگر، كه تصوّر مى‌كردند مسأله نجات و ورود در بهشت بر اساس يك سلسله روابط، يا ضوابطى غير از ايمان و عمل صالح است، پاره مى‌كند، و انسان‌ها را براى ساختن خويش در دو بُعد «عقيد» و «عمل» بسيج مى‌نمايد، و اتفاقاً آيه مورد بحث به دنبال آياتى درباره قوم يهود است كه خود را قوم برگزيده خداوند مى‌دانستند، و گاهى فرزندان خدا خطاب مى‌كردند! و مى‌گفتند: «اگر هم گناه كرده باشيم جز چند روزى آتش دوزخ به ما نخواهد رسيد» گويى عهد و پيمانى با خدا بسته بودند!

بديهى است رابطه «ايمان» و «عمل صالح» رابطه «درخت» و «ميوه» است، يك درخت سالم (از درختان ميوه) خالى از ميوه نخواهد بود، همچنين ايمان از عمل صالح جدا نخواهد شد، مگر ايمان‌هاى‌

[١]. آل‌عمران ١٣٦، نساء ١٢٤، اعراف ٤٢، حج ١٤، و ٢٣ و ٥٦، عنكبوت ٥٨، زمر ٧٤، احقاف ١٤، محمد ١٢ و آيات ديگر.