پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٢ - ١- آيا تكرار و يكنواختى ملالت بار نيست؟

٨- چند سئوال درباره بهشت‌

١- آيا تكرار و يكنواختى ملالت بار نيست؟

بعضى ايراد مى‌كنند و مى‌گويند آنچه از آيات و روايات استفاده مى‌شود اين است كه نعمت‌هاى الهى در اين كانون بزرگ رحمت يكنواخت است، و مى‌دانيم اين مسأله مخصوصاً در دراز مدت آتش شور و شوق و نشاط را خاموش مى‌كند، زيرا بهترين صحنه‌ها، زيباترين مناظر، و جالب‌ترين غذاها، با تكرار شكل عادى به خود مى‌گيرد، تا آنجا كه گاهى انسان براى برهم زدن اين يكنواختى به زندگى ساده‌تر و مشقت بارتر تن در مى‌دهد تا تنوعش آن را جبران كند!.

در پاسخ به سه نكته بايد توجه داشت: نخست‌ اينكه ما نبايد با معيارهاى جسمى و روانى اين جهان درباره آن جهان قضاوت كنيم، اى بسا اين حالت روانى كه در اين جهان در ما وجود دارد كه با تكرار خسته و ملول كه و بى‌تفاوت مى‌شويم در آنجا بر عكس باشد، هرچه بيشتر انسان مى‌بيند شوقش بيشتر مى‌گردد، و هر قدر تكرار مى‌كند لذتش افزون‌تر مى‌شود، و به اين ترتيب تكرارها مايه تشديد لذّات معنوى و مادى مى‌گردد!.

چه دليلى داريم كه وضع روحى انسان در آنجا و در اينجا از اين جهت يكى است.

ثانياً در همين جهان نيز نعمت‌هايى وجود دارد كه هيچگاه انسان از آن سير نمى‌شود، ما هر قدر هواى تازه و پر اكسيژن را استنشاق كنيم از آن خسته و ملول نخواهيم شد، بلكه دائماً از آن لذت مى‌بريم و براى ما مايه نشاط است.

آب يك نوشيدنى كاملًا ساده و يكنواخت است ما اگر صدها سال عمر كنيم نوشيدن آب گوارا به هنگام تشنگى از همه چيز براى ما لذت بخش‌تر است، و همان است كه مى‌گوييم آب طعم حيات دارد، نه خسته مى‌شويم و نه بى‌اعتنا بلكه آب گوارا هميشه براى تشنگان فوق‌العاده و جالب و جذاب است.

چه مانعى دارد كه در آنجا نيز خداوند حالتى شبيه تشنگى (تشنگى لذت‌بخش نه مزاحم و آزار دهنده، همچون تشنگى لقاى محبوب) بر انسان مسلط سازد، و به خاطر آن دائماً از نعمت‌هاى روحانى و جسمانى بهشت فوق‌العاده درك لذت كند؟!.