كنندگان خدمتكارانى است كه از آنها به عالى‌ترين كيفيت پذيرائى مى‌كنند، و ساقيانى كه گرداگرد آنها مى‌گردند، و آنها را از شراب‌هاى طهور بهشتى سيراب مى‌سازند.

حسن ظاهر، و لطف باطن آنها، و خَلْق و خُلق نيكوى آنان، چنان بهشتيان را مجذوب خود مى‌سازد كه همه درد و رنج‌هايى را كه در دنيا در مسير اطاعت حق ديدند و كشيدند فراموش مى‌كنند.

قرآن مجيد در آيات بسيارى از آنها سخن گفته و چنان توصيف جالبى از آنان نموده كه هر خواننده‌اى را تحت تأثير خود قرار مى‌دهد.

تعبيرات در اين زمينه همانند تعبيراتى كه پيرامون ساير مواهب بهشتى است متنوع و گوناگون است.

در يك مورد از آنها تعبير به‌ «غِلْمان» كرده است مى‌فرمايد: وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمانٌ لَهُمْ كَانَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ: «برگرداگرد آنها نوجوانانى براى (خدمت) آنان گردش مى‌كنند كه همچون مرواريدهاى در صدفند» (طور ٢٤).

تعبير به‌ «يَطُوفُ» (با توجه به اينكه فعل مضارع غالباً معناى استمرار مى‌بخشد) دليل بر اين است كه گردش و طواف آنها بر گردن بهشتيان دائمى است.

«لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ» (مرواريد درون صدف) به قدرى شفاف و زيبا و تازه است كه حدى براى آن نيست، و لذا لحظه‌اى كه آن را از صدف بيرون مى‌آورند- با اينكه مرواريد هميشه شفاف و زيباست ويژگى خاصى دارد، خدمتكاران بهشتى نيز آنقدر زيبا و سفيد چهره و با صفا هستند كه گويى مرواريدهاى در صدف، يا تازه بيرون آمده از صدفند.

درست است كه در بهشت طبق تعبيراتى كه در آيات يا روايات آمده- نيازى به خدمتكار نيست، و هرچه بخواهند فوراً در اختيارشان قرار مى‌گيرد، ولى اين خود احترام و اكرام فوق‌العاده‌اى است كه چنين خدمتكارانى از آنها پذيرائى كنند.

گرچه صريحاً در اين آيه نيامده است كه آنها براى چه كارى طواف مى‌كنند، ولى آيات ديگرى كه بعداً به آن اشاره خواهد شد نشان مى‌دهد كه برنامه آنها پذيرائى از بهشتيان با انواع نوشيدنى‌ها گوارا شراب‌هاى طهور و انواع غذاهاى بهشتى است.

تعبير به‌ «لَهُمْ» نيز نشان مى‌دهد كه هريك از بهشتيان خدمتگذارانى مخصوص خود دارند، و از آنجا كه بهشت جاى غم و اندوه نيست آن خدمتكاران نيز از خدمت به اين بندگان خاص خدا لذت مى‌برند.

جالب اينكه بسيارى از مفسّران از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله و سلم نقل كرده‌اند كه از حضرتش سؤال شد