در توصيف ديگر زنان بهشتى را به «ياقوت» و «مرجان» تشبيه كرده است: كَانَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ‌ (رحمن ٥٨) (يعنى به سرخى و صفا و درخشندگى ياقوت و به سفيدى و زيبايى شاخه مرجان، و مى‌دانيم هنگامى كه اين دو رنگ يعنى «سفيد» و «سرخ» شفاف به هم بياميزند، زيباترين رنگ را تشكيل مى‌دهند.

«ياقوت» سنگى است معدنى و بسيار شفاف كه معمولًا سرخ رنگ است، و «مرجان» شبيه به شاخه‌هاى درختانى است، و در درياها يافت مى‌شود، و رنگ‌هاى مختلف دارد، و در اينجا ظاهراً منظور نوع سفيد آن است، بعضى آن را به معناى مرواريدهاى كوچك تفسير كرده‌اند [١] زيرا اين‌گونه مرواريدها سفيدتر و زيباتر و شفاف‌تر است.

ولى دانشمندان امروز «مرجان» را موجود زنده‌اى مى‌دانند كه شبيه شاخه‌هاى كوچك درخت است و در اعماق درياها مى‌رويد، مدتها دانشمندان آن را نوعى گياه فكر مى‌كردند ولى بعد روشن شد كه ويژگى‌هاى حيوان را دارد هرچند به صخره‌هاى كف دريا مى‌چسبد!.

در بيان ديگر آنها را به عنوان‌ «ابكار» و سپس‌ «عُرُب» و «اتْراب» توصيف مى‌كند مى‌فرمايد: فجعلناهن ابكارا- عربا اترابا (واقعه ٣٦ و ٣٧).

«ابكار» جمع «بكر» به معناى دوشيزه است و از بعضى از روايات و كلمات مفسّران استفاده مى‌شود كه اين حالات در همسران بهشتى دائم و هميشگى است، و با آميزش دگرگون نمى‌شود!.

«عُرُب» (بر وزن كُتُب) جمع «عَروب» (بر وزن صبور) به معناى زنى است فصيح و خوش زبان كه با حركات و سخنان شيرين علاقه خود را به همسرش اظهار مى‌كند، و در اصل از ماده «اعْرابْ» به معناى اظهار گرفته شده است، و گاه به معناى كسى كه ظاهر حال او از عفت و پاكيش حكايت مى‌كند تفسير شده.

بعضى نيز آن را به معناى ناز و كرشمه داشتن تفسير كرده‌اند كه با معناى فوق فاصله چندانى ندارد.

واژه‌ «اتراب» در سه آيه از قرآن مجيد نيز به عنوان توصيف براى همسران بهشتى ذكر شده. [٢]

[١]. اين معنا را «راغب» در «مفردات» و جمعى ديگر از اهل لغت و ارباب تفسير ذكر كرده‌اند.

[٢]. نبأ ٣٣- سوره ص ٥٢ و واقعه ٣٧.