پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠١ - ١٠- همسران بهشتى

است»!. [١]

و در ٧٢ رحمن مى‌فرمايد: «حُورٌ مَقْصُوراتٌ في الخِيامِ»: «زنان بهشتى حورانى هستند كه در خيمه‌هاى بهشتى مستورند»!

و در ٥٦ و ٥٨ رحمن مى‌خوانيم: «فيهِّنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ انْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جانُّ ... كانهن الياقوت و المرجان: «در باغ‌هاى بهشتى زنانى هستند كه جز به همسرانشان عشق نمى‌ورزند و هيچ انس و جن با آنها تماس نگرفته. آنها همچون ياقوت و مرجانند»!.

«حور» جمع‌ «حوراء» و «احور» به گفته بسيارى از ارباب لغت و مفسّران به معناى كسى است كه سياهى چشمش كاملًا سياه، و سفيديش كاملًا شفاف و سفيد و درخشنده است، و اين نهايت زيبايى چشمان است.

اينكه در قرآن مخصوصاً روى زيبايى چشمان آنها تكيه شده به خاطر اين است كه بيشترين زيبايى چشمان انسان در چشمان اوست!

بعضى نيز آن را به معناى سفيدى تمام اندام تفسير كرده‌اند، و لذا «تحوير» به معناى شستن لباس و پاك و سفيد كردن آن آمده.

جمع ميان هر دو معنا ممكن است كه آنان اندامى سفيد و چشمانى زيبا، به توصيفى كه در بالا گفته شد داشته باشند.

«حواريون» را نيز از اين جهت به ياران خاص حضرت مسيح اطلاق مى‌شد كه لباس سفيد مى‌پوشيدند.

اما واژه‌ «عين» جمع‌ «اعين» (بر وزن افضل) و «عَيْناء» در اصل به معناى درشت چشم است و به زن يا

[١]. در محل اعراب «حور عين» احتمالات متعددى داده شده از جمله اينكه مبتدا براى خبر مقدر است (لهم حور عين) يا عطف بر ولدان مخلدون مى‌باشد ولى احتمال اوّل صحيح‌تر به نظر مى‌رسد زيرا حور العين براى خدمت نيستند.