سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٤ - ٢ برداشت دوم از قرب الهي

آية شريفه دلالت بر آن دارد كه تقواپيشگان در جايگاهي راستين كه به‌حق، محل قرار گرفتن و نشستن است و در محضر خداوند و به‌تعبيرديگر در جوار خداوند هستند. اين معنا از قرب كه از آيه استفاده مي‌شود، بسيار متفاوت است با اينکه گفته شود: كسي در گوشه‌اي از عالم، خدا را بندگي و پيروي مي‌كند و اگر درخواستي داشته باشد، خداوند اجابت مي‌كند.

در آية ديگر نيز دربارة قرب واقعي به خداوند چنين آمده است:

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً لِلَّذِينَ آمَنُوا اِمْرَ أ ةَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِنْدَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِين؛[١] «و خدا براي كساني كه ايمان آورده‌اند مثلي آورده است: زن فرعون را، آن‌گاه كه گفت: پروردگارا، براي من نزد خويش در بهشت خانه‌اي بساز و مرا از فرعون و كردار او بِرَهان، و مرا از گروه ستمكاران بِرَهان».

همسر فرعون پس از آنكه به خداوند و حضرت موسي(عليه السلام) ايمان آورد، در زير شكنجه‌هاي سهمگين فرعون از خداوند درخواست مي‌كرد كه وي را در بهشت و جوار خود جاي دهد و از نعمت‌هاي ابدي بهشت، به‌خصوص نعمت وصف‌ناپذير مقام قرب الهي بهره‌مند گرداند. وقتي همسر فرعون كه الگوي همة مؤمنان عالم است، از خداوند درخواست مي‌كند كه در نزد خود خانه‌اي در بهشت برايش فراهم آورد، او سخني جاهلانه بر زبان نياورده است، بلكه از حقيقت و واقعيت مقام قرب الهي خبر مي‌دهد. تعبير خانه يا كاخ بهشتي در اين آيه و ساير آيات قرآن و نيز كاربرد اسامي و واژگان ديگري كه وجود نعمت‌هايي را در بهشت، مشابه آنچه در دنيا وجود دارد تداعي مي‌كنند، به‌دليل سهولت فهم نعمت‌هاي ابدي و بي‌نهايت بهشتي و نزديك ساختن آن