سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠١ - حكمت وجود لذت و سير تدريجي احساس لذت

زندگي خود دارد، به اين نتيجه مي‌رسيم كه نخستين لذتي كه براي كودك از هنگام تولد بروز مي‌يابد، لذت شير خوردن است؛ چون نياز به غذا جزو اولين و ضروري‌ترين نيازهايي است كه براي انسان رخ مي‌نمايد. كودك از هنگام تولد براي اينكه زنده بماند نيازمند شير است تا بتواند به زندگي ادامه دهد و ازاين‌رو تأمين غذا و رفع گرسنگي براي كودك لذت‌بخش است.

همچنين بر اساس تحقيقات روان‌شناسي كودك از اينكه در آغوش مادر قرار گيرد و نوازش‌هاي او را احساس كند، لذت مي‌برد. وقتي كه كم‌كم كودك بزرگ‌تر مي‌شود و به بازي كردن، مخصوصاً با اسباب بازي، احساس نياز مي‌كند، از سرگرم شدن و بازي كردن با اسباب‌بازي‌هاي خود لذت مي‌برد و اين لذت چندان در او قوي مي‌شود كه چه‌بسا به‌هنگام سرگرم شدن با اسباب‌بازي‌هايش، فراموش كند كه گرسنه است. درنتيجه در اين مقطع عمر لذت بازي بر لذت‌ خوردن و آشاميدن فائق مي‌آيد.

بر اساس تحقيقات، دليل اين تغيير اين است كه رشد فكري و ذهني كودك بيشتر از راه بازي كردن حاصل مي‌شود و اگر كودك سرگرم بازي نشود، مغزش رشد كافي و به‌هنگام نخواهد داشت و قواي عقلي‌اش دير شكوفا مي‌شود. پس خداوند براي سرعت بخشيدن به رشد و شكوفايي فكري و ذهني كودك، نياز به بازي را در او قرار مي‌دهد تا او از بازي كردن با اسباب‌بازي و با هم‌بازي‌هاي خود لذت ببرد. اگر كودك در سن خاصي كه بايد با اسباب‌بازي سرگرم شود و به‌‌طور طبيعي بايد نياز خود را از اين طريق تأمين كند، اين نياز را فراموش كند و برحسب عادت گذشتة خود، به‌جاي بازي كردن، پستانك در دهانش قرار دهد و بمكد، و هرچند پدر و مادر او را از آن عادت زشت بازدارند، حاضر نشود آن عادت را كنار بگذارد و از آن كار لذت برد، بي‌ترديد لذتي كه عايد او مي‌شود، طبيعي و متناسب با نياز او نيست؛ بلكه ناشي از عادتي است كه از گذشته در او باقي مانده است. درنتيجه وقتي به‌تدريج عقل و فهم آن كودك رشد