سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٤ - درخواست رفع حجاب از ديدگان و مشاهدة حقايق

صفا و خلوص‌ دارند و آن وضعيت نامناسب ظاهري ناشي از اوضاع خانوادگي و محيطي آنهاست. برعكس؛ گاه افراد ظاهرالصلاح را مي‌بينيم و مي‌پنداريم كه انسان‌هايي شايسته و مؤمن‌اند؛ اما وقتي مدتي با آنها محشور مي‌شويم، درمي‌يابيم كه صفاتي پست و ناشايست دارند و ظاهرشان هرگز با باطن آلوده‌شان تناسب ندارد. حكمت و مصلحت الهي ايجاب كرده كه بر حقايق عالَم و ازجمله بر باطن افرادْ پرده افكنده شود؛ تا اسرار افراد آشكار نگردد و بسياري از خوبي‌هاي نهانِ افراد و نيز بدي‌هاي پنهانشان روشن نباشد. بدين‌گونه روابط مردم با يكديگر برقرار مي‌ماند و زندگي ساري و جاري، و شروط امتحان فراهم مي‌شود. لَوْ تَكاَشفْتُم ما تَدَافَنْتُمْ؛[١]البته انسان‌هاي برگزيده و ره‌يافته به عالي‌ترين مراتب كمال و تعالي، در همين دنيا پرده و حجاب از برابر چشمانشان برداشته مي‌شود و باطن و ملكوت اشيا را مي‌نگرند. از اين شمار افراد و برجسته‌ترين آنها، امير مؤمنانلَوْ كُشِفَ الغِطَاءُ مَا اْزدَدْتُ يَقينا؛[٢] «اگر پرده كنار رود، چيزي بر يقين من افزوده نمي‌شود».

ظلمت و حجاب‌هاي دنيا مانع مي‌شود كه انسان به حقايق يقين يابد. ازاين‌رو به شك مبتلا مي‌شود و حتي ممکن است آخرت را انكار ‌كند و اهميتي به ثواب و عقاب اخروي ندهد؛ اما وقتي انسان وارد عالم آخرت شود، همة حجاب‌ها و پرده‌ها از برابر ديدگانش برداشته مي‌شود و حقايقي را مي‌بيند كه در دنيا نمي‌ديد؛ ازاين‌رو، گنهكاران در روز قيامت مي‌گويند: رَبَّنَا أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ؛[٣] «بارخدايا! ديديم و شنيديم؛ ما را بازگردان تا كاري نيك و شايسته كنيم كه ما بي‌گمان