سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٩ - تأمين سعادت انسان در پرتو رأفت و رحمت الهي

اما منظور از آن در سخن امام سجاد(عليه السلام) حالت روان‌شناختي نيست، بلكه ميل و جاذبه است و منظور از «عواطف رأفتك» جاذبه‌ها و ميل رأفت خدا به‌سوي بندگان است. اطلاق «عاطفه» بر حالت خاص رواني نيز ازآن‌جهت است كه عاطفة انسان نسبت به شخص ديگر، ميل انسان در خدمت و توجه به او را برمي‌انگيزاند. منظور از «عوارف» كه جمع «عارفه» است، عطايا و آثار رحمت الهي است.

حضرت پس از آنكه مي‌فرمايند ما تنها دو وسيله براي توسل و تقرب به خداوند داريم كه عبارت‌اند از جاذبه‌هاي مهرباني خدا و شفاعت رسول اكرم(صلى الله عليه وآله)، از خداوند مي‌خواهند كه آنها را وسيلة آمرزش و سبب دستيابي به سعادت و رضوانش قرار دهد. شايد در ذكر آن دو وسيله و بيان اينكه ما به‌جز آن دو، وسيله‌اي براي تقرب به خدا نداريم و درخواست اينكه خداوند آن دو را سبب نيل به آمرزش و رضوانش قرار دهد، عنايتي وجود دارد و آن اينكه حتماً با تحقق آن دو وسيله، سعادت انسان تضمين مي‌شود. بايد مهر و رحمت الهي متوجه انسان شود، تا انسان مشمول شفاعت پيامبر(صلى الله عليه وآله) گردد. درصورتي انسان از شفاعت برخوردار مي‌شود كه استعداد و ظرفيت برخورداري از آن را در خود فراهم آورد و در حفظش نيز بكوشد و اين ظرفيت و استعداد بدون عواطف رأفت و رحمت الهي حاصل نمي‌شود. پس اول بايد چتر رحمت الهي بر سر انسان سايه افكند، تا لياقت بهره‌مندي از شفاعت در انسان پديد آيد، آن‌گاه انسان با شفاعت به ساحل نجات و سعادت دست مي‌يابد؛ البته شفاعت، پرتوي از رحمت الهي است و به آن بازگشت دارد.