همة مؤمنان، مورد عنايتِ آن مظهرِ رحمت الهي قرار مي‌گيرند و خداوند از مجراي شفاعت آن حضرت، بندگانش را مشمول لطف و مغفرت خود قرار مي‌دهد. خداوند عبادات، خدمت به خلق و جهاد في‌سبيل‌الله را وسايل قرب به خويش و بهره‌مندي از ثواب و پاداش الهي قرار داده است. آن‌گاه اگر كسي درحد كافي از آن وسايل، توشه برنگرفت و مستحق بخشش الهي نبود، خداوند وسيلة شفاعت پيامبر را در اختيارش قرار داده تا از آن طريق مشمول بخشش الهي قرار گيرد و وارد بهشت شود. همة اين وسايل و راه‌ها براي نجات انسان‌ها و بهره‌مندي آنها از رحمت الهي قرار داده شده‌اند. بر ‌اين ‌اساس، چيزي جز رحمت الهي موجب تقرب ما به خدا و نيل به رضوان الهي و بهره‌مندي از نعمت‌هاي بهشتي نخواهد شد. آن رحمت، گاهي از راه اعمال قربي و عبادي و گاهي ازطريق شفاعت رسول خدا و اهل‌بيت آن حضرت(صلى الله عليه وآله) در اختيار ما قرار مي‌گيرد. با توجه به اينكه ما دو راه براي تقرب به خداوند داريم: يكي جلب رحمت الهي ازطريق عبادت و بندگي‌اش و ديگري از طريق انجام دادن کارهايي که استحقاق شفاعت رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، را پيدا کنيم. به اين معنا كه ما هرچه داريم از رسول خداست و برنامه‌هاي عبادي و اعمال قربي نيز به طفيل وجود آن حضرت در اختيار ما قرار گرفته است. امام سجاد(عليه السلام)، در طليعة مناجات متوسلين مي‌فرمايند:

اِلهى‏ لَيْسَ لى‏ وَسيلَةٌ اِلَيْكَ اِلاَّ عَواطِفُ رَاْفَتِكَ، وَلاَ لىِ‏ ذَرِيعَةٌ اِلَيْكَ اِلاَّ عَوَارِفُ رَحْمَتِكَ، وَشَفاعَةُ نَبِيِّكَ نَبِىِّ الرَّحْمَةِ، وَمُنْقِذِ الْأُمَّةِ مِنَ الْغُمَّةِ، فَاجْعَلْهُما لى‏ سَبَباً اِلى‏ نَيْلِ غُفْرانِكَ وَصَيِّرْهُما لى‏ وُصْلَةً اِلىَ الْفَوْزِ بِرِضْوانِك؛ خدايا، مرا به‌سوي تو وسيله‌اي جز جاذبه‌هاي مهرباني‌ات نيست و دستاويزي جز عطاياي رحمت و شفاعت پيامبر رحمتت كه نگه‌دار امت از رنج و گرفتاري دو عالم است، ندارم. پس تو اين دو را براي من وسيلة آمرزش و سبب وصول به مقام سعادت و بهشت رضوانت قرار ده.