سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٤ - نمود و بازتاب عالي ترين مرتبة محبت به خداوند

در مرحلة سوم، حضرت از خداوند درخواست مي‌كنند كه علاقه و محبت به كارهايي را كه راه و مقدمة دستيابي به محبت خداوند هستند، به ايشان عنايت كند؛ چون محبت خداوند بي‌حساب و بدون تلاش به انسان ارزاني نمي‌شود و او بايد اعمالي را انجام دهد كه زمينة نيل به محبت و قرب الهي را فراهم مي‌آورند، و انجام آن اعمال در گرو علاقه بدانهاست؛ زيرا اگر انسان علاقه به كاري نداشته باشد، به‌خصوص اگر آن كار با زحمت و تلاش زيادي همراه باشد، به انجام آن مبادرت نمي‌ورزد. نشانة محبت خالصانه و راسخ به خداوند اين است كه انسان، خداوند را بيش از غير او دوست بدارد و در مقام تزاحم، محبت خدا و آنچه را مورد رضايت اوست بر كارها و خواسته‌هايي كه مخالف رضاي اوست، ترجيح دهد. ازاين‌رو حضرت از خداوند درخواست مي‌كنند كه خود را براي ايشان محبوب‌تر از اغيار گرداند و فرجام آن محبت را رضوان و خشنودي خويش قرار دهد. ممكن نيست انسان كسي را دوست داشته باشد و در صدد جلب رضايت و خشنودي او برنيايد. نيل به مقام رضوان و خشنودي خداوند لازمه و نتيجة قطعي محبت خالصانه به اوست. نتيجة چنين محبت خالصانه‌‌اي به خداوند، محبوب گشتن نزد اوست. خداوند در ضمن تهديد انسان‌هاي سست‌عنصر، دربارة كساني كه محبوب او گرديده‌اند، مي‌فرمايد:

يَا أ يُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أ ذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أ عِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيم؛[١] «اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، هركس از شما كه از دين خويش برگردد، به‌زودي خداوند گروهي را بياورد كه ايشان را دوست دارد و ايشان نيز